Thursday, April 4, 2013

கரடிகளுக்கு நெருப்பைப்பற்றித் தெரியும் - டெரி பிசன்





     வண்டியை நான்தான் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். உடன் என் சகோதரனும்  (அவன் ஒரு மத போதகன்) அவனது மகனும். வண்டி I-65 நெடுஞ்சாலையில் பவுலிங் க்ரீனின் வடக்குப் பகுதிக்கு வந்தவுடன் சக்கரம் காற்றிழந்து விட்டது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு, நாங்கள் முதியோர் இல்லத்தில் வசிக்கும் எங்கள் தாயைப் பார்ப்பதற்காகப் போய்க் கொண்டிருந்தோம். வண்டி என்னுடையதுதான். நான் சற்றே பழமைவாதி (மற்றவர்கள் கருத்துப்படி) என்னுடைய வண்டியை நானே சரி செய்து கொள்வேன். என் சகோதரன் அடிக்கடி ‘ரேடியல் டயர்களைப் பயன்படுத்து’ என்று சொல்வான். ஆனால் நான்  பழைய டயர்களை வாங்கி உபயோகிக்கிறேன். எனவே நீங்கள் நினைப்பதுபோல் இது ‘எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான்’. ஆனால் உங்களுக்கு வண்டியின் சக்கரத்தைக் கழற்றி டயரை மாட்டத் தெரியுமென்றால் பழையவை நல்லது, கிட்டத்தட்ட இலவசம்போலக் கிடைக்கக் கூடியது.

இடதுபக்க டயர்தான் பழுதடைந்துள்ளது என்பதால் இடது பக்கமாக வண்டியை ஒதுக்கி சாலையைப் பிரிக்கும் புல்வெளியில் வண்டியை நிறுத்தினேன். வண்டி தடுமாறி நின்ற விதத்திலேயே தெரிந்தது, டயர் முற்றிலுமாகப் பழுதடைந்து விட்டது. “வண்டியில் தேவையான உபகரணங்கள் இருக்கிறதா என்று கேட்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நினைக்கிறேன்” என்றான் வாலஸ். நான் ஜூனியர் வாலஸிடம் கைவிளக்கைக் கொடுத்து, “இதோ, இதைப் பிடித்துக் கொள்” என்றேன். அவனுக்கு மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்ய விரும்பும் வயதுதான், ஆனால் அதை உணரும் வயது (இன்னும்) வரவில்லை. ஒருவேளை எனக்குத் திருமணம் நடந்திருந்தால் ஜூனியரைப் போல் ஒரு பிள்ளை இருப்பதையே விரும்புவேன்.

பழைய கெடிலாக்கின் பின்புறம் நிறைய இடம் இருக்கும், எதை வேண்டுமானாலும் இட்டு நிரப்பலாம். என்னுடையது ’56 ம் வருடத்தையது. வாலஸ் தன்னுடைய ஞாயிற்றுக்கிழமை உடைகளில் இருந்ததால், உதவட்டுமா என்று கேட்கவில்லை. நான் பின்புறத்திலிருந்த பத்திரிக்கைகள், தூண்டில், மரப்பெட்டி, பழைய துணிகள், சாக்கு, புகையிலை ஸ்பிரே ஆகியவற்றைத் தள்ளி வைத்து ஜாக்கியைத் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். ஸ்டெப்னியின் டயர் சற்றே மிருதுவாகத் தோன்றியது. பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே விளக்கு அணைந்து விட்டது, “அதைக் குலுக்கு, எரியும்” என்றேன்.

மீண்டும் பின்புறம் தேட ஆரம்பித்தேன். வண்டிக்கான ஜாக்கி எப்போதோ தொலைந்து விட்டது. கால் டன் எடை தூக்கக் கூடிய ஹைட்ராலிக் ஜாக்கிதான் இப்போது இருக்கிறது. அது அம்மாவின் பழைய சமையல் குறிப்புப் புத்தகங்களுக்கடியில் கிடந்தது. இந்தக் குப்பைகளை எப்போதோ தூக்கி எறிய வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன், இன்னும் செய்யவில்லை. இப்போது வாலஸ் மட்டும் இல்லையென்றால் ஜூனியரை வண்டிக்கு அடியில் சென்று ஜாக்கியைப் பொருத்துமாறு சொல்லியிருப்பேன், இப்போது நானே முட்டி போட்டுக்கொண்டு அந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. ஒரு சிறுவன் சக்கரம் மாற்றத் தெரிந்து கொள்வதில் தவறு ஒன்றுமில்லை. நீங்கள் அதைச் செய்யப்போவதே இல்லை என்றாலும் வாழ்வில் சிலமுறையாவது டயர்களை மாற்றத்தான் வேண்டும். சக்கரத்தைத் தூக்கி நிறுத்துவதற்குள் மறுபடி விளக்கு அணைந்து விட்டது. இரவு எவ்வளவு கருமையோடு இருக்கிறது என்று வியந்தேன். அக்டோபரின் கடைசி எனவே குளிரும் ஆரம்பித்து விட்டது. “மீண்டும் அதைக் குலுக்கு” என்றேன். ஆனால் மறுபடி எரியும்போது வெளிச்சம் குறைந்து மினுமினுக்க ஆரம்பித்தது.

“ரேடியல் டயரில் இந்தத் தொல்லை இல்லை” என்றான் வாலஸ். அவன் குரல் பல மனிதர்களுக்கிடையே பிரசங்கம் செய்யும் தொனியில் இருந்தது, இப்போது இருப்பதோ நானும் ஜூனியரும். “ஒருவேளை வந்தாலும் FLATFIX என்று ஒரு  திரவம் இருக்கிறது அதை உள்ளே செலுத்தினால் போதும், வண்டியை ஓட்டலாம், ஒரு பாட்டில் 395$ தான்”

“பெரியப்பாவால் இதைச் சரிசெய்ய முடியும்” என்றான் ஜூனியர், அதை நன்றியோடு சொல்கிறாற்போல் எனக்குப்பட்டது. “என்னால் முடியும்” என்றேன் வண்டியின் அடியில் நுழைந்தவாறு.

“மறுபடி விளக்கைக் குலுக்கு” என்றேன். அது கிட்டத்தட்ட அணைந்து விட்டது. நட்டுகளைக் கழற்றி சக்கரத்தின் மூடியில் வைத்துவிட்டு, சக்கரத்தை வெளியில் இழுத்தேன். டயர் பக்கவாட்டில் நீளமாகக் வெடித்துக் கிழிந்திருந்தது. “இதை இனிமேல் சரி செய்து உபயோகிக்க முடியாது” எனக்கு அதைப்பற்றி ஒன்றும் வருத்தமில்லை. வீட்டின் பின்புறம் ஆளுயரத்திற்கு இதைப்போல அடுக்கி வைத்திருக்கிறேன்.

விளக்கு அணைந்து விட்டது. ஆனால் மறுபடி எரிகையில் முன்னைவிட பிரகாசமாக எரிந்தது. “மிக நல்லது” என்றபடி சக்கரத்தினை வண்டியில் பொருத்தினேன். மங்கிய சிவப்புநிற ஒளி பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. நட்டுகளை எடுக்கத் திரும்பியபோதுதான் கவனித்தேன், ஜூனியரின் கையிலுள்ள விளக்கு அணைந்திருந்தது. வெளிச்சம் மரத்தடியில் நின்றிருந்த இரண்டு கரடிகளின் கையிலிருந்த தீப்பந்தத்திலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தது. பெரியவை, குறைந்தது முந்நூறு பவுண்டு எடை இருக்கலாம், ஐந்தடி உயரத்துக்கு பந்தத்தைப் பிடித்தபடி நின்றிருந்தன. வாலஸும் ஜூனியரும் அவற்றைப் பார்த்தபடி அசையாமல் நின்று கொண்டிருந்தனர். கரடிகளை அச்சுறுத்துவது நல்லதல்ல. நட்டுகளை எடுத்து சக்கரத்தில் வேகமாகப் பொருத்தினேன். வழக்கமாக சக்கரத்தில் உயவுக்காக எண்ணெய் ஊற்றுவது வழக்கம், இப்போது அதையெல்லாம் செய்யவில்லை, வண்டியின் அடியில் இருந்த ஜாக்கியை இறக்கி வெளியே இழுத்தேன். மாட்டிய சக்கரம் வெகு தொலைவுக்குத் தாங்கும் என்பது ஆறுதலாக இருந்தது. எல்லாவற்றையும் தூக்கி வண்டியின் பின்புறம் வைத்தேன், சக்கரத்தின் மூடியைக் கூட மாட்டவில்லை, அதையும் உள்ளே எறிந்தேன். இவ்வளவும் நடக்கையில் கரடிகளிடம் சிறு அசைவுகூட இல்லை. ஆர்வமா அல்லது உதவி செய்யும் நோக்கமா என்பதைக் கணிக்க முடியவில்லை. அவைகளுக்குப் பின்னால் மேலும் சில கரடிகள் இருக்கலாம் என்று தோன்றியது, ஒரே நேரத்தில் மூன்று கதவுகளைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்து வண்டியை விரட்டினோம். வாலஸ்தான் முதலில் பேசினான்.

“அவை நெருப்பை உண்டாக்கக் கற்றுக் கொண்டுவிட்டன என்று நினைக்கிறேன்”
****
       கிட்டத்தட்ட நான்கு வருடத்துக்கு முன் (நாற்பத்தேழு மாதங்கள்) அம்மாவை முதலில் முதியோர் இல்லத்திற்கு கொண்டு செல்வது என்று முடிவெடுத்தபோது, அவள், தான் இறப்பதற்குத் தயாராக இருப்பதாக என்னிடமும் வாலஸிடமும் சொன்னாள்.

“என்னைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம்” தாதிக்குக் கேட்டு விடாத வண்ணம் என்னையும் வாலஸையும் அருகில் அழைத்து மெல்லிய குரலில் அவள் இறப்பதற்குத் தயாராக இருப்பதாகச் சொன்னாள். ”எத்தனையோ லட்சம் மைல்களுக்கு வண்டி ஓட்டி விட்டேன், இப்போது அக்கரைக்குச் செல்லத் தயாராகவே இருக்கிறேன், இன்னமும் இங்கேயே அலைந்து கொண்டிருக்க எனக்கு விருப்பம் இல்லை”. அவள் சிறு பள்ளிப்பேருந்தொன்றின் ஓட்டுநராக முப்பத்தொன்பது வருடங்கள் பணிபுரிந்தாள்.  வாலஸ் அங்கிருந்து சென்றபின் அவளுடைய கனவைப்பற்றி என்னிடம் மட்டும் பகிர்ந்து கொண்டாள். அவளுக்கு சிகிச்சை அளித்துக் கொண்டிருந்த மருத்துவர்கள் வட்டமாக அமர்ந்து கொண்டு அவளுடைய சிகிச்சையைப் பற்றி ஆலோசித்தனர். ஒருவர் சொன்னார், “நம்மால் என்ன செய்ய முடியுமோ நாம் அதைச் செய்தாயிற்று, இப்போது அவளைப் போக விடுவோம்” அனைவரும் ஆமோதித்து கைகளை உயர்த்தினர். ஆனால் இலையுதிர்காலத்தில் அவள் எதிர்பார்த்தபடி இறக்காதபோது சற்றே ஏமாற்றம் அடைந்தாள், ஆனால் அடுத்து வந்த இளவேனிற் காலத்தில் வயதானவர்களுக்கேயான இயல்புப்படி மறந்து போனாள். ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் வாலஸையும் ஜூனியரையும் அழைத்துச் செல்வதுபோக நான் தனியாக செவ்வாய் மற்றும் வியாழக்கிழமைகளில் அவளைச் சென்று பார்ப்பதுண்டு. எப்போதும் அவள் தொலைக்காட்சிப் பெட்டி முன் அமர்ந்திருப்பாள், அவள் அதை பார்க்காவிட்டாலும் கூட தாதி அதை எப்போதும் அணைப்பதில்லை. அதிலிருந்து வரும் மினுமினுக்கும் ஒளி வயதானவர்களை சமனப்படுத்தும் என்கிறார்கள்.

“என்ன கரடிகள் நெருப்பைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாகக் கேள்விப்படுகிறேனே?”

அவளின் நீண்ட வெண்ணிறக் கூந்தலை சிப்பியினால் செய்த சீப்பினைக் கொண்டு சீவியபடி “உண்மைதான்” என்றேன். அது வாலஸ் அவளுக்காக ஃப்ளோரிடாவில் இருந்து வாங்கி வந்தது. அந்த திங்கட்கிழமை லூயிஸ்வில்லின் கொரியர்-ஜர்னலில் இதுபற்றி ஒரு கட்டுரை வெளிவந்தது, செவ்வாய்க்கிழமை NBC அல்லது CBS இரவுச் செய்திகளில். மக்கள் மாகாணத்தின் பல இடங்களில் கரடிகளைப் பார்க்க முடிந்தது, விர்ஜீனியாவிலும் கூட. அவை குளிர்கால உறக்கத்தைத் துறந்து விட்டன, குளிர்காலத்தை மாகாணங்களின் இடைப்பட்ட பகுதிகளில் கழிக்கப்போவதாகப் பட்டது. விர்ஜீனியாவின் மலைப்பகுதிகளில் எப்போதும் கரடிகள் உண்டு, ஆனால் இங்கே வடக்கு கெண்டக்கியில் கிடையாது. கிட்டத்தட்ட நூறு வருடங்களாகக் கிடையாது. கடைசி ஒன்று அம்மா சிறுமியாக இருக்கும்போது கொல்லப்பட்டதாம். கொரியர்-ஜர்னலில் அவை I-65 நெடுஞ்சாலை வழியாக மிச்சிகன் மற்றும் கனடாவின் காட்டுப்பகுதியில் இருந்து வருவதாக ஒரு கருத்து தெரிவிக்கப்பட்டது, ஆனால் ஆலன் கௌன்டியிலிருந்த ஒரு வயதானவர் (நேஷன்வைட் தொலைக்காட்சியின் நேர்காணல்) சில கரடிகள் எப்போதும் மலைப்பகுதிகளில் வசித்து வந்ததாகவும் அவை முற்றிலுமாக அழிந்து விடவில்லை என்றும், அவை நெருப்பைக் கண்டுபிடித்த தங்களின் இனத்தோடு சேர்ந்து கொள்ள இறங்கி வந்துவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.

”அவை இனிமேல் உறக்கம் கொள்ளப்போவதில்லை, நெருப்பை உண்டாக்கி குளிர்காலம் முழுக்க உபயோகப்படுத்தப்போகின்றன” என்றேன்.

”அவை அடுத்து எதைப்பற்றி சிந்திக்குமென்று நான் சொல்கிறேன்” அம்மா ஆரம்பித்தவுடன் தாதி அம்மாவின் புகையிலைப் பெட்டியினை எடுத்துச் சென்றாள். அது அம்மா உறங்கச் செல்ல வேண்டும் என்பதன் குறியீடு.

ஒவ்வொரு அக்டோபரிலும் வாலஸ் தன் மனைவியோடு முகாமுக்குச் செல்வான், அந்த சமயங்களில் ஜூனியர் என்னோடுதான் இருப்பான். இது சற்றே பிற்போக்கான விஷயம்தான் என் சகோதரன் ஒரு அமைப்பின் செயலாளர் (நன்னடத்தை வழியின் இல்லம்-சீரமைக்கப்பட்டது) ஆனால் அவன் வருமானத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு நிலங்களை வாங்கி விற்கும் தொழிலில் இருந்து வந்தது. அவனும் அவன் மனைவி எலிசபெத்தும் கிழக்கு கரோலினாவில் உள்ள கிறித்துவின் வெற்றிச் சமயநோன்புச் சபையில் உறுப்பினர்கள், இச்சபை உறுப்பினர்கள் நாடெங்குமிருந்து ஓரிடத்தில் கூடி, தங்களுக்குள் பொருட்களை விற்பதற்கான பயிற்சினை எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.இந்த விஷயங்கள் அவர்கள் சொல்லித் தெரிந்ததில்லை, நான் தொலைக்காட்சியில் வரும் பங்குத் திட்டத்தின் விளம்பரங்கள் மூலம் தெரிந்து கொண்டேன்.

       அவர்கள் கிளம்பிச் சென்ற புதன்கிழமை பள்ளிப் பேருந்து ஜூனியரை என் வீட்டுக்கருகில் இறக்கி விட்டுச் சென்றது. அவன் என்னுடன் தங்கும்போது அதிகமான சுமைகளைக் கொண்டு வரத் தேவையில்லை. அவனுக்கென்று தனி அறை இங்கே இருக்கிறது. வீட்டுக்கு மூத்தவன் என்ற முறையில் ஸ்மித்ஸ் க்ரூவில் உள்ள இந்த வீட்டில் நான் இருக்கிறேன், இது சற்றே பழைய வீடு என்றாலும் ஜூனியருக்கும் எனக்கும் அது பிரச்சினையில்லை. அவனுக்கு பவுலிங் க்ரீனிலும் ஓர் அறை இருக்கிறது, இருந்தாலும் வாலஸும் எலிசபெத்தும் மூன்று மாதங்களுக்கொருமுறை வீடு மாறுவதால் (இது திட்டத்தின் ஒரு பகுதி) அவன் தன்னுடைய .22, கேலிச்சித்திரப் புத்தகங்கள் மற்றும் அவன் வயதுப் பையன்களுக்கு முக்கியமான விஷயங்களை இங்கேதான் வைத்திருப்பான். இந்த அறை அவன் அப்பாவும் நானும் பகிர்ந்து கொண்டது. ஜூனியருக்கு இப்போது பன்னிரண்டு வயது, நான் வேலை முடிந்து திரும்புகையில்  (நான் பயிர்களுக்கான காப்புறுதி விற்பனையாளன்) வீட்டின் பின்பக்கத் திண்ணையில் அமர்ந்தபடி காட்டுப்பகுதிகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

       உடைகளை மாற்றிக் கொண்டபின் நான் அவனுக்கு டயர்களில் ஏற்படும் புடைப்பை எவ்வாறு சரி செய்வதெனக் கற்பித்தேன், ஒன்று சுத்தியல் மூலமாக அல்லது வண்டியை அதன் மீது ஏற்றுவது மூலமாக. சோளப்பயிரை விளைவிப்பது போல டயர்களை கையால் மாட்டுவது அழிந்து வரும் கலை. ஆனால் பையன் சீக்கிரமாகக் கற்றுக் கொண்டான், “நாளைக்கு எப்படி சக்கரத்தில் டயரை ஒரு சுத்தியல் மற்றும் இரும்புப் பட்டையைக் கொண்டு பொருத்துவது என்று சொல்லித் தருகிறேன்” என்றேன்.

“எனக்கு கரடிகளைப் பார்க்கத்தான் ஆசை” என்றான் ஜூனியர், வயல்களைத் தாண்டியுள்ள நெடுஞ்சாலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், நார்த் பவுண்டிலிருந்து வரும் சாலைகள் எங்கள் வயலை ஒட்டிச் செல்லும். இரவில் வாகனங்கள் செல்லும் ஓசை ஒரு நீர்வீழ்ச்சியைப் போலக் கேட்கும்.

“பகலில் அவற்றின் நெருப்பொளியைப் பார்க்க முடிவதில்லை, இரவு வரை பொறுத்திரு” என்றேன்.

அன்று இரவு CBS அல்லது NBC (எது என்று மறந்துவிட்டது) நாடெங்கும் ஆர்வத்தைத் தூண்டிக் கொண்டிருக்கும் இதைப் பற்றிய சிறப்பு நிகழ்ச்சி ஒன்றை ஒளிபரப்பியது. அவை கெண்டக்கி, மேற்கு விர்ஜீனியா, மிசௌரி, இலினோய்ஸ் (தெற்கு) மற்றும் விர்ஜீனியாவில் தென்பட்டதைச் சொன்னார்கள். விர்ஜீனியாவில் எப்போதும் கரடிகள் உண்டு, சிலர் அதை வேட்டையாடவும் உத்தேசித்ததுண்டு  ஒரு விஞ்ஞானி அவை பனி குறைந்த, எரிப்பதற்கு கட்டைகள் கிடைக்கும் மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியை நோக்கிச் செல்வதாகக் கூறினார். ஒரு கேமராவுடன் அவர் சென்றிருந்தார் ஆனால் அதில் பதிவான காட்சிகள் தெளிவாக இல்லை, மங்கிய சில உருவங்கள் நெருப்பைச் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டிருந்தன. மற்றொரு விஞ்ஞானி அவை மாகாணத்துக்கு இடைப்பட்ட இந்தப் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம் அங்கு வளரும் பழங்கள்தான் எனவும் இது புதிதாக உருவான ஒரு இனச் செடி என்றும் அண்மைய மனித வரலாற்றில் தாவரங்களில் ஒரு புது இனம் தோன்றியிருப்பது இதுவே முதல் முறை என்றும் அவை நெடுஞ்சாலைப் பகுதிகளில் வளரும் செடிகளின் கலப்பினம் என்றும் தெரிவித்தார். அது மட்டுமன்றி ஒரு பழத்தை எடுத்துச் சுவைத்துப் பார்த்து கோணலான முகத்துடன் அதற்கு ‘நியூபெரி’ என்று நாமகரணம் செய்தார். பருவங்களை ஆராயும் சுற்றுச் சூழல் விஞ்ஞானி ஒருவர் வெதுவெதுப்பான குளிர்காலம்  (நாஷ்வில்லில் சென்ற குளிர் காலத்தில் பனியே இல்லை, லூயிஸ்வில்லில் திடீர்ப்புயல் ஒன்று உருவானது) அவற்றின் குளிர்கால உறக்கச் சுழற்சியை மாற்றிவிட்டதாகவும் அதனால் வருடவாரியாக அவற்றிற்கு பழையவை எல்லாம் நினைவில் வந்துவிட்டது என்றும் தெரிவித்தார். “கரடிகள் பல நூற்றாண்டுக்கு முன்னமே நெருப்பைக் கண்டுபிடித்திருக்கக் கூடும், ஆனால் அதை மறந்திருந்தன” என்றார். மற்றொரு கோட்பாடு என்னவெனில் அவை பல வருடங்களுக்கு முன் மஞ்சள் பாறை நதிப்பகுதி பற்றி எரிந்தபோது நெருப்பைக் கண்டுபிடித்தன (அல்லது நினைவு கூர்ந்தன) என்பது.

       தொலைக்காட்சிகள் கரடிகளைக் காண்பித்ததை விடவும் அவற்றைப் பற்றிப் பேசும் ஆட்களையே அதிகம் காண்பித்தன, எனவே ஜூனியருக்கும் எனக்கும் ஆர்வம் குறைந்து விட்டது. இரவு உணவு முடிந்ததும் நான் ஜூனியரை வீட்டின் பின்னால் உள்ள வேலிப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றேன், தூரத்தில் காட்டுப்பகுதியின் மரங்களுக்கிடையில் நெருப்பின் ஒளி தெரிந்தது. ஜூனியர் வீட்டுக்குப் போய் தன்னுடைய .22 வை எடுத்து வந்து அவற்றில் ஒன்றை வேட்டையாட விரும்பினான், நான் அது தவறு என்று எடுத்துச் சொன்னேன்,

“மேலும் மாகாண இடைப்பகுதியில் வேட்டையாடுவது சட்டவிரோதமானது”
***
       சக்கரத்தில் டயரைப் பொருத்துவதற்கான ஒரே வழி அதை மேலாகப் பொருத்திவிட்டு அதை செங்குத்தாகக் கால்களுக்கிடையில் வைத்து மேலும் கீழுமாக அதை தரையில் அடிப்பதுதான். டயர் முழுவதுமாக சக்கரத்தில் பொருந்தும்போது திருப்திகரமான ஒரு ஒலி ‘டொப்’ என்று கேட்கும். வியாழக்கிழமை ஜூனியர் பள்ளியிலிருந்து திரும்பியதும் அதை அவனுக்கு சரியாக வரும்வரை சொல்லிக் கொடுத்தேன். பிறகு எங்கள் வேலியைத் தாண்டி கரடிகளைப் பார்ப்பதற்காகச் சென்றோம். ‘குட்மார்னிங் அமெரிக்கா’ என்ற நிகழ்ச்சியில் வடக்கு விர்ஜீனியாவில் உள்ள கரடிகள் தங்களின் நெருப்பைப் பகலிலும் அணையாமல் வைத்திருக்கின்றன என்றனர். இங்கே வடக்கு கெண்டக்கியில் அக்டோபர் கடைசியிலும் சற்று வெப்பமாக இருப்பதால் இரவில் மட்டும் அவை நெருப்பைச் சுற்றி அமர்ந்து கொள்கின்றன. பகலில் எங்கே செல்கின்றன என்ன செய்கின்றன என்பது எனக்குத் தெரியாது. அநேகமாக அவை நியூபெரி புதர்களுக்கிடையிலிருந்து நானும் ஜூனியரும் அரசாங்க வேலியைத் தாண்டுவதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். நான் ஒரு கோடாலியைச் சுமந்து கொண்டிருந்தேன், ஜூனியர் தன்.22 வைக் கொண்டு வந்திருந்தான், கரடிகளைச் சுட வேண்டுமென்பதற்காக அல்ல அந்தத் துப்பாக்கியைத் தோளில் சுமந்து கொண்டு நடப்பதை விரும்பினான். காட்டுப்பகுதி மேப்பிள், ஓக், சிகமோர் மரங்கள் அடர்ந்து புதர்களோடு பின்னிக் கிடந்தது. வீட்டிலிருந்து சில நூறடி தூரங்களே வந்திருந்தாலும் நான் இந்தப் பகுதிக்கு வந்ததே இல்லை என்பதை யோசித்தேன், எனக்குத் தெரிந்து யாரும் வந்ததில்லை. அந்த இடம் உருவாக்கப்பட்டதைப் போலிருந்தது. நடுவில் ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து சரிவில் நடந்தோம், அது ஒரு சிற்றோடையை ஒட்டிச் சென்றது. கருமணலில் முதலில் கரடிகளின் தடத்தைப் பார்த்தோம், முடை நாற்றம் பரவியிருந்தது ஆனால் மனதுக்கொவ்வாததாக இல்லை. காட்டு மரங்கள் சூழ்ந்த ஒரு வெற்றிடத்தில் தீ வளர்க்கப்பட்டதன் அடையாளம் இருந்தது, இப்போது வெறும் சாம்பல் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தாலும் மரக்கட்டைகள் மூலம் ஓர் ஒழுங்கற்ற வட்டம் உருவாக்கப்பட்டிருந்ததை அறிய முடிந்தது, அந்த நாற்றம் இப்போது சற்று அதிகமாக இருந்தது. நான் கால்களால் நெருப்பைக் கிளறியதும், மீண்டும் நெருப்பை உண்டாக்கப் போதுமான அளவு கனல் இருந்ததை கவனித்தேன், மீண்டும் அது எப்படியிருந்ததோ அப்படியே சேர்த்து வைத்து விட்டு நகர்ந்தோம். ஒரு குச்சியை எடுத்து அதன் முனையைச் சீவி பாதுகாப்புக்காக வைத்துக் கொண்டேன்.

       ஒருவேளை அப்போதும் கரடிகள் புதர்களின் பின்னாலிருந்து எங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கலாம். அதை உறுதி செய்ய ஏதும் வழியில்லை. ஒரு நியூபெரி பழத்தைச் சுவைத்தவுடன் துப்பிவிட்டேன், அளவுக்கதிகமான இனிப்பு மற்றும் புளிப்பு சேர்ந்திருந்தது, கரடிகளுக்குப் பிடித்தமான சுவை என்று நம்பலாம்.

       அன்று மாலை ஜூனியரிடம் என் அம்மாவைப் பார்க்க வருகிறானா என்று கேட்டதும் உடனே சம்மதித்தான், அதில் எனக்கு எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை, குழந்தைகள் எப்போதும் நாம் நினைப்பதைவிட பொறுப்போடுதான் இருக்கிறார்கள். நாங்கள் சென்றபோது அம்மா இல்லத்தின் முகப்பில் அமர்ந்து நெடுஞ்சாலையில் விரையும் வாகனங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். எனக்கு அது ஆச்சரியம் தரும் விஷயமல்ல, ஒவ்வொரு இலையுதிர்காலத்திலும் அவள் பொறுமை இழந்து விடுகிறாள், சரியாகச் சொன்னால் நம்பிக்கை இழக்கிறாள். உள்ளே அழைத்துச் சென்று அவளின் நீண்ட வெண்ணிறக் கூந்தலை சீவிவிட்டேன், தாதி சேனலை மாற்றியபடி குறை சொல்லும் தொனியில், “ தொலைக்காட்சியில் கரடிகளைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை” என்றாள். தாதி நகர்ந்ததும் ஜூனியர் ரிமோட்டை எடுத்து சேனலை மாற்றினான், CBS அல்லது NBC இதைப்பற்றிய சிறப்பு ஒளிபரப்பில் சில வேட்டைக்காரர்களின் பேட்டியை ஒளிபரப்பியது, விர்ஜீனியாவில் உள்ள அவர்களின் வீடுகள் எரியூட்டப்பட்டிருந்தன. அந்தப் பேட்டியில் ஒரு கணவனும் மனைவியும் தங்கள் 1,17,500 $ மதிப்புள்ள ஷெனாண்டோவா பள்ளத்தாக்கிலுள்ள வீடு எரிக்கப்பட்டது குறித்துக் கூறினார்கள். அவள் கரடிகளைக் குறை கூறினாள், அவரோ கரடியைக் குறை கூறாமல் தன்னிடம் முறையான வேட்டை உரிமம் இருப்பதாகவும், தான் மாநகராட்சியின் மீது நஷ்டஈடு கோரி வழக்குத் தொடுக்கப்போவதாகவும் கூறினார். மாநகராட்சி வேட்டை உரிம அதிகாரி கூறுகையில் வேட்டை உரிமம் வைத்திருப்பது வேட்டையாடப்பட்டவை திருப்பித் தாக்குவதைத் தடுக்காது என்றார். ஒரு அதிகாரிக்கு இது சற்று விசாலமான பார்வைதான், அவர் இழப்பீடு தருவதில் ஆர்வமில்லாமல் இருந்தது தெரிந்தது. நல்லவேளையாக நான் வேட்டைக்காரனில்லை.

       அம்மா ஜூனியரிடம், “கண்டிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் என்னை வந்து பார்க்க வேண்டுமென்பதில்லை, நான் எத்தனையோ லட்சம் மைல்களுக்கு வண்டி ஓட்டிவிட்டேன், இப்போது ஒரு கையைக் கதவில் வைத்துக் காத்திருக்கிறேன்” என்றாள்.  இது மாதிரியான பேச்சுகள் எனக்குப் பழகிவிட்டது, ஒவ்வொரு இலையுதிர்காலத்திலும் அவள் இவ்வாறு பேசுவது வழக்கம்தான், ஆனால் இது ஜூனியரின் மனதைப் பாதிக்கலாம். திரும்பி வருகையில் அவன் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது, நான் என்ன என்று கேட்டதும், “எப்படி அவர்கள் பல லட்சம் மைல்கள் வண்டி ஓட்டியிருக்க முடியும்?” என்றான். அம்மா அவனிடம் சொன்ன கணக்கு ஒரு நாளைக்கு நாற்பத்தெட்டு மைல்கள் வீதம் முப்பத்தொன்பது வருடங்கள், அவன் கணக்கிட்டுப் பார்த்து 3,36,960 மைல்கள் என்றான்.

       ”ஓட்டியிருக்கலாம், உண்மையில் காலையில் 48 மைல்கள் மாலையில் 48 மைல்கள், அதுபோக கால்பந்துப் போட்டிகளுக்கான பயணங்கள் தனி, அதுபோக பெரியவர்கள் எந்த விஷயத்தையும் சற்று மிகைப்படுத்தித்தான் சொல்வார்கள்” என்றேன். அம்மாதான் மாகாணத்தின் முதல் பெண் பேருந்து ஓட்டுநர், தினமும் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டு எங்களையும் வளர்த்தாள், அப்பா விவசாயம்தான்.

       திரும்பி வருகையில் வழக்கமாக ஸ்மித் க்ரூவ் வழியாக இறங்கி வீட்டிற்கு வருவேன், ஆனால் அன்று இரவு ஜூனியரும் நானும் கரடிகளின் நெருப்பைப் பார்ப்பதற்காக வடக்கில் ஹார்ஸ் கேவ் வரை சென்று திரும்பி வந்தோம். தொலைக்காட்சியில் சொன்னதைப் போல ஆறு அல்லது ஏழு மைல்களுக்கு ஒன்று, அல்லது மரங்கள் அடர்ந்த பகுதியில், அல்லது பாறைகளுக்கிடையில் என்றெல்லாம் கரடிகளின் நெருப்பு காணப்படவில்லை. ஒருவேளை அவை மரக்கட்டைகளோடு, நீர் இருக்கும் பகுதிகளைத் தேர்கின்றனவோ என்னவோ. ஜூனியர் வண்டியை நிறுத்த விரும்பினான், ஆனால் மாகாண இடைப்பகுதிகளில் வண்டியை நிறுத்துவது சட்டவிரோதமானது, காவல்துறையினர் வந்து நம்மைத் துரத்தி விடுவார்கள். வீடு வந்ததும் தபால்பெட்டியில் வாலஸிடம் இருந்து வந்த தபாலட்டை இருந்தது, அவனும் எலிசபெத்தும் நலமாக இருக்கிறார்கள், பொழுது நன்றாகக் கழிகிறது. அவ்வளவுதான், ஜூனியரைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கேட்கவில்லை, அவனும் அதைக் கண்டுகொண்டாற்போல் தெரியவில்லை. அவன் வயதை ஒத்த மற்ற சிறுவர்களைப் போலவே அவனும் பெற்றோர்களுடன் வெளியில் செல்ல விரும்புவதில்லை.

       சனிக்கிழமை மதியம் இல்லத்திலிருந்து என் அலுவலகத்திற்கு (பர்லி பெல்ட் ட்ராட்&ஹெய்ல்) தொலைபேசி அழைப்பு ஒன்று அம்மா போய்விட்டதைத் தெரிவித்தது. நான் சாலையில் இருந்தேன், சனிக்கிழமைகளிலும் நான் வேலை செய்வது வழக்கம், அன்றுதான் பகுதிநேர விவசாயிகள் பலரை வீட்டில் பார்க்க முடியும். நான் மறுபடி அழைத்து விஷயம் தெரிவிக்கப்பட்டதும் என் இதயம் ஒரு துடிப்பைத் தவற விட்டது ஒரே ஒரு துடிப்பை மட்டும்தான், நான் வெகு நாட்களாக எதிபார்த்திருந்த செய்திதான், தொலைபேசியில் தாதியிடம் “கடவுள் ஆசிர்வாதம்” என்றேன்.

       தாதி, “இல்லை உங்களுக்குப் புரியவில்லை, உங்கள் அம்மா சாகவில்லை, போய்விட்டார்கள், ஓடி விட்டார்கள், இல்லத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றுவிட்டார்கள்”. யாரும் பார்க்காதபோது நடைபாதை வழியாக இருக்கும் கதவைத் திறந்து வெளியேறியிருக்கிறாள், இல்லத்திலிருந்து ஒரு போர்வையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு தன்னுடைய  சீப்பினைக் கதவில் ஆப்பு போல் செருகி விட்டுத் தப்பியிருக்கிறாள். அவளின் புகையிலைப் பெட்டி என்னவானது? என்றேன், அதையும் எடுத்துச் சென்றிருக்கிறாள். அப்படியென்றால் இது திட்டமிட்ட ஒன்றுதான்.. நான் ஃப்ராங்க்ளினில் இருந்தேன், இல்லத்திற்கு செல்ல கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரம் ஆனது. தாதி, வரவர அம்மா மிகவும் குழப்பமாக நடந்து கொண்டதாகச் சொன்னாள். சொல்லத்தான் செய்வார்கள், இல்லத்தின் பின்புறமிருந்த அரை ஏக்கர் மைதானத்தில் தேடிப் பார்த்தோம், அங்கு மரங்கள் கூடக் கிடையாது அதையடுத்து சோயாபீன் வயல். அவர்களே ஷெரீஃபின் அலுவலகத்திற்கு தகவல் தெரிவிக்க உதவினார்கள். திங்கட்கிழமைதான் புகார் முறையாகப் பதிவு செய்யப்படும், அதுவரை அம்மாவுக்கான கட்டணத்தை நான் செலுத்தியாக வேண்டும் என்றனர்.

       வீட்டிற்குச் சென்று சேரும்போது இருள் கவியத் தொடங்கியிருந்தது, ஜூனியர் இரவு உணவைத் தயாரிக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தான். தயாரிப்பது என்றால்  ஏற்கெனவே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வைத்திருக்கும் சில குளிர்பானங்களைத் திறந்து வைப்பது மட்டுமே. நான் அவன் பாட்டி போன விஷயத்தை அவனிடம் சொன்னபோது தலையை ஆட்டி , “அவள் போகப்போவதாக அவளே சொன்னாளே” என்றான். நான் ஃப்ளோரிடாவுக்கு தொலைபேசி, இந்தத் தகவலைச் சொன்னேன். இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. சிறிது நேரம் தொலைக்காட்சியைப் பார்க்க முயற்சி செய்தேன் அதில் ஒன்றும்  உருப்படியில்லை, பின்கதவு வழியாகப் பார்த்தபோது தூரத்தில் மரங்களுக்கிடையில் நெருப்பின் வெளிச்சம் மினுமினுத்தது, அவள் எங்கே இருப்பாள் என்று உணர்ந்தேன்.

       குளிர் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது, எனவே அதற்கான உடைகளை அணிந்து கொண்டு, ஜூனியரிடம் ‘வீட்டிலேயே இரு ஷெரீஃபின் அலுவலகத்தில் இருந்து தொலைபேசி அழைப்பு வரலாம்’ என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினேன். சிறிது தூரம் நடந்தபின் திரும்பிப் பார்க்கையில் ஜூனியர் வந்து கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. குளிருக்கான ஆடைகள் எதையும் அணியாமல் வந்திருந்தான். அவன் என்னிடம் வரும்வரை காத்திருந்தேன். தன்னுடைய .22 வைத் தோளில் சுமந்தபடி வந்து சேர்ந்தான். நான் துப்பாக்கியை எங்கள் வேலியருகே வைத்து விடுமாறு கூறினேன். என் வயதுக்கு, பகலை விட இருட்டில் அரசாங்க வேலியைத் தாண்டுவது சிரமமாக இருந்தது. எனக்கு இப்போது அறுபத்தி ஒன்று. நெடுஞ்சாலை பரபரப்பாக இருந்தது கார்கள் தெற்கு நோக்கி விரைந்து கொண்டிருந்தன, கனரக வாகனங்கள் வடக்கு நோக்கி விரைந்தன. நீலப்புற்களில் படிந்திருந்த பனித்துளி என் ஆடையை நனைத்து ஈரமாக்கிவிட்டிருந்தது.

       முதலில் சில அடி தூரத்திற்கு மரங்களுக்கிடையில் கடும் இருட்டு, ஜூனியர் என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டான். சற்று தூரத்தில் வெளிச்சம் பரவியிருந்தது. நான் முதலில் நிலவொளி என்று நினைத்தேன், வாகனங்களில் இருந்து வரும் வெளிச்சம்தான் மரங்களின் மேல் பட்டு நிலவொளி போல எதிரொளித்தது, நானும் ஜூனியரும் புதர்களுக்கிடையில் ஒரு பாதையைத் தேர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தோம். சீக்கிரத்தில் சரியான பாதைக்கு வந்து விட்டிருந்தோம், கூடவே நன்கு தெரிந்த கரடிகளின் வாசனை.

       இரவு வேளையில் கரடிகளை நோக்கிச்செல்கிறோம் என்பதால் கவனமாகவே இருந்தேன். அந்தப் பாதை மேலும் இருட்டான பகுதிக்கு எங்களை அழைத்துச் செல்லும் போலிருந்தது, புதர்களுக்கிடையில் நுழைந்து சென்றால் நாங்கள் அத்துமீறி நுழைபவர்கள் போல் தெரியலாம், துப்பாக்கியை எடுத்து வந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது. இருந்தாலும் நாங்கள் அந்தப்பாதையையே தொடர்ந்து சென்றோம். வெளிச்சம் மரங்களில் இருந்து ஒரு மழையைப்போல் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது, சுலபமாக நடக்க முடிந்தது. கால்கள் பாதையைத் தேர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தன. சிறிது நேரத்தில் மரங்களுக்கிடையில் நெருப்பின் வெளிச்சம் தெரிந்தது.

       நெருப்பு, சிகமோர் மற்றும் பீச் மரக்கட்டைகளால் உண்டாக்கப்படுகிறது, இந்தக்கட்டைகளை எரிப்பதால் குறைந்த அளவே நெருப்பும் வெளிச்சமும் கிடைக்கும், ஆனால் புகை மிக அதிகமாக வரும், இன்னமும் கரடிகள் இந்த சூட்சுமங்களை அறியவில்லை. ஓரளவுக்கு நெருப்பை உண்டாக்கவும் அதைப் பாதுகாக்கவும் கற்றுக் கொண்டுவிட்டன. அளவில் பெரியதாக இருந்த சினமோன் – பழுப்பு நிறக் கரடி, வடக்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவை போலத் தோற்றமுடைய ஒன்றுதான் குச்சியால் நெருப்பைக் கிளறிவிட்டுக் கொண்டிருந்தது, தன் அருகில் குவிக்கப்பட்டிருந்த மரக்கட்டைகளில் இருந்து அவ்வப்போது ஒவ்வொன்றாக எடுத்து நெருப்பில் போட்டபடி இருந்தது. மற்றவை சிறிய கருப்பு நிறக்கரடிகள் அல்லது தேன் கரடிகள், அவற்றில் ஒன்று தன் குட்டிகளுடன் இருந்தது. சில கரடிகள் நியூபெரி பழங்களைத் தின்று கொண்டிருந்தன. அவற்றுக்கிடையில் அம்மா இல்லத்திலிருந்து எடுத்து வந்த போர்வையைப் போர்த்தியவாறு அமர்ந்திருந்தாள்.

       ஒருவேளை கரடிகள் எங்களை முதலில் பார்த்திருந்தால் எங்களை அனுமதித்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். அம்மா தன் அருகில் உள்ள இடத்தைத் தட்டிக் காண்பித்து என்னை அமரச் சொன்னாள். ஒரு கரடி நகர்ந்தமர்ந்து அம்மாவின் மறுபக்கம் அமர ஜூனியருக்கு இடமளித்தது. கரடிகளிமிருந்து வீசிய முடை நாற்றம் பழகி விட்டால் சங்கடப்படுத்துவதாக இல்லை. அம்மாவின் அருகில் குனிந்து பேச முயன்றதும் பலமாய்த் தலையை ஆட்டி மறுத்தாள். பேசும் சக்தி இல்லாதவைகளின் முன்னிலையில் ரகசியக் குரலில் பேசுவது சரியல்ல என்று எனக்கு உணர்த்தினாள். ஜூனியரும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அம்மாவின் போர்வையைப் பகிர்ந்து கொண்டு பலமணி நேரம் நெருப்பைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தோம்.

       அளவில் பெரியதான கரடிதான் நெருப்பை அணைய விடாமல் வளர்த்துக் கொண்டிருந்தது. நீளமான மரக்கிளைகளை ஒரு கையால் பிடித்து அதன் மீது ஏறி மனிதர்களைப் போலவே உடைத்துப் போட்டு நெருப்பை ஒரே அளவில் தொடர்ந்து எரிய வைப்பதில் திறமையானதாக இருந்தது. மற்றொன்று அதை அவ்வப்போது குச்சியால் கிளறி விட்டுக் கொண்டிருந்தது, மற்றவை அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன. சிலவற்றுக்கு மட்டும்தான் நெருப்பை வளர்க்கும் உத்தி தெரிந்திருந்தது, சிறு கரடி ஒன்று அவ்வப்போது தன் கைகளில் சில கட்டைகளைச் சுமந்து வந்து அருகில் குவித்துக் கொண்டிருந்தது. கட்டைகள் நீரில் அடித்து வரப்பட்டவை போல வெள்ளி நிறத்தில் இருந்தன.

       ஜூனியர் மற்ற சிறுவர்கள் போல பொறுமை இல்லாதவன் அல்ல, இவ்வாறு நெருப்பைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பது என்னைப்போலவே அவனுக்கும் பிடித்திருக்கும். பொதுவாக நான் புகையிலை உபயோகிப்பவனில்லை என்றாலும் இப்போது அம்மாவின் பெட்டியில் இருந்து கொஞ்சம் எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டேன். அம்மாவை இல்லத்தில் சென்று சந்திப்பது போலத்தான் இருந்தது, ஒரே சுவாரசியம் இந்தக் கரடிகள் மட்டுமே. முதல் வட்டத்தில் எட்டு அல்லது பத்து கரடிகள் வரை அமர்ந்திருந்தன. எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பில் உருவாகி அழியும் உருவங்கள் ஒரு நாடகத்தை நிகழ்த்திக் கொண்டு இருந்தன. என் சிந்தனை வெகு வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. சுற்றிலுமிருந்த கரடிகள் எதைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்று பார்த்தேன். சில கண்ணை மூடிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தன. அவை கூட்டமாக அமர்ந்திருந்தாலும் அவற்றின் ஆன்மா தனிமையில் இருப்பதாகவும், அவை ஒவ்வொன்றும் தனியாகத் தனக்கென ஒரு நெருப்பின் முன் அமர்ந்திருப்பதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது.

       ஒரு சக்கரத்தின் மூடியில் நியூபெரி பழங்கள் வைக்கப்பட்டு வட்டத்தைச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தது, எல்லோரும் ஆளுக்குக் கொஞ்சமாகப் பழங்களை எடுத்துக் கொண்டிருந்தோம். அம்மா என்ன செய்தாளென்று தெரியாது ஆனால் நான் பழத்தைத் தின்பது போல நடித்துக் கொண்டிருந்தேன், ஜூனியர் முகத்தைக் கோணிக்கொண்டு பழத்தைத் துப்பினான். அவன் தூங்க ஆரம்பித்ததும் போர்வையை மூவர் மீதும் போர்த்தினேன், இரவு மிகவும் குளிர் நிரம்பியதாக இருந்தது, அவைகளைப் போல் எங்களுக்கு உடலெங்கும் தடித்த உரோமங்கள் இல்லை. நான் வீட்டிற்குச் செல்லத் தயாராக இருந்தேன், ஆனால் அம்மா தயாராக இல்லை. தலைக்குமேல் மேற்கூரை போல் அடர்ந்திருந்த மரங்களின் மீதுள்ள வெளிச்சத்தைச் சுட்டிக் காட்டி பிறகு தன்னைச் சுட்டிக் காட்டினாள். ஒருவேளை தேவதைகள் தன்னை நோக்கி வருவதாக நினைத்தாளோ என்னவோ? உண்மையில் அது நெடுஞ்சாலையில் விரையும் கனரக வாகனங்களின் வெளிச்சம்தான், ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு நிம்மதியும் சந்தோஷமும் தெரிந்தது. அவள் கையைப் பிடித்தவாறு அமர்ந்திருந்தேன், அவள் உடலின் சூடு தணிந்து கொண்டே வருவதை என்னால் உணர முடிந்தது.

       ஜூனியர் என்னைத் தட்டியெழுப்பியதும்தான் விழித்தேன். விடிந்து விட்டது, அவன் பாட்டி எங்களுக்கிடையில் அமர்ந்தவாறே இறந்திருந்தாள். சுள்ளிகள் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்தன, கரடிகளைக் காணவில்லை, யாரோ பாதையைப் புறக்கணித்து புதர்களுக்கிடையில் நுழைந்து வருவது தெரிந்தது. அது வாலஸ்தான். அவனுடன் இரண்டு வனத்துறையினரும் பின்னால் வந்தனர். அவன் வெள்ளைச் சட்டை  அணிந்திருந்ததை வைத்து அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்று அறிந்தேன். அவனுள் அம்மா இறந்து போனதன் சோகத்தின் அடியில் புதைந்திருந்த எரிச்சலையும் என்னால் உணர முடிந்தது. வனத்துறையினர் காற்றினை மோப்பம் பிடித்தவாறு கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டிருந்தனர். கரடிகளின் வாசனை இன்னமும் அடர்த்தியாக இருந்தது. வாலஸும் நானும் அம்மாவின் உடலை அந்தப் போர்வையிலேயே சுற்றி நெடுஞ்சாலைக்கு எடுத்துச் சென்றோம். வனத்துறையினர் எங்களுடன் வராமல் பின்தங்கி கரடிகளின் நெருப்பைக் கலைத்துப் போட்டனர். தணலோடு இருந்த கட்டைகளைச் சுழற்றி வீசி புதர்களுக்குள் எறிந்தனர். உண்மையில் அந்தச் செய்கை அவர்களுக்கு ஒவ்வாததாக இருந்தது. அவர்களும் கரடிகளைப் போலத்தான் எனக்குத் தெரிந்தார்கள், தங்களின் சீருடைக்குள் தனிமையோடு.

       வாலஸின் ‘98ம் வருடத்தைய வண்டி ரேடியல் டயர்களோடு புற்களின் மீது நிறுத்தப்பட்டிருந்தது.  அதற்கு முன்னால் காவல்துறை வாகனமும் இரண்டு அதிகாரிகளும்,  ஒரு வனத்துறை அலுவலரும் நின்று கொண்டிருந்தனர். அதற்கு முன்னால் ஒரு அமரர் ஊர்தி, அதுவும் ‘98ம் வருடத்தையது. வனத்துறை அலுவலர் வாலஸிடம், “கரடிகள் இவ்வாறு வயதானவர்களைத் தொந்திரவு செய்தது இதுதான் முதல் முறை” என்றார்.

       ”உண்மையில் நடந்தது அதுவல்ல” என்றேன் நான், யாரும் என்னிடம் விளக்கம் ஏதும் கேட்கவில்லை.  அவர்களுக்கென்று தனி வழிமுறைகள். இரண்டு சூட் அணிந்த ஆட்கள் அமரர் ஊர்தியிலிருந்து இறங்கிப் பின்பக்கக் கதவைத் திறந்தனர், உண்மையில் அம்மா இறந்து போனது அப்போதுதான் எனக்கு உறைத்தது. நான் ஜூனியரை அணைத்தபோது அவன் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது, உண்மையில் அவ்வளவு குளிர் இல்லை, அதிகாலை மரணம், சுற்றியிருந்த காவல்துறை, வனத்துறையினர், புற்களின் ஈரம், இந்த சூழல் நடுக்கத்தைக் கொடுக்கக் கூடியது.

       சிறிது நேரம் நின்று அவர்களின் வாகனங்கள் செல்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். ”கடவுளின் ஆசிர்வாதம்” என்றான் வாலஸ். எனக்கு காலை 6.22க்கு இத்தனை வாகனங்கள் நெரிசலாகச் சென்று கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அன்று மதியம் நான்  அந்த இடத்திற்குச் சென்று வனத்துறையினர் கலைத்த நெருப்பில்  சில கட்டைகளை வெட்டி வைத்து விட்டு வந்தேன், இரவில் மரங்களுக்கு ஊடாக மீண்டும் நெருப்பு வெளிச்சத்தைப் பார்க்க முடிந்தது.

       அம்மாவை அடக்கம் செய்து இரண்டு இரவுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் அங்கே சென்றேன். நெருப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது அநேகமாக அதே கரடிகள். நான் அவற்றின் இடையே அமர்ந்து கொண்டேன், ஆனால் அவை என்னுடைய இருப்பை அசௌகரியமாக உணர்கின்றன என்று தெரிந்ததும் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன். அங்கே நியூபெரி பழங்கள் வந்ததும் இரண்டு கைநிறைய அள்ளி எடுத்து வந்திருந்தேன், அடுத்த ஞாயிறு ஜூனியருடன் சென்று அதை அம்மாவின் கல்லறையைச் சுற்றி வைத்து அலங்கரித்தோம். மறுபடி முயற்சித்துப் பார்த்தேன், உபயோகமில்லை, உங்களால் அதைத் தின்ன முடியாது.

நீங்கள் கரடியாக இருந்தால் தவிர.

********

டெரி பாலன்டைன் பிசன் (1942) கெண்டக்கியில் பிறந்த புனைகதை எழுத்தாளர். Bears Discover Fire என்ற அவரது சிறுகதைத் தொகுப்பு ஹ்யூகோ மற்றும் நெபுலா விருதுகள் பெற்றது. மற்ற சிறுகதைகளுக்காக ஃபீனிக்ஸ், லோகஸ் போன்ற விருதுகளும் பெற்றிருக்கிறார். அசிமோவ் இதழ் வழங்கும் விருதும் பெற்றிருக்கிறார்.