Tuesday, December 15, 2009

மதுரக்காரன்னு சொல்லிக்கிறதில ........

மதுரையில் என்றென்றைக்கும் இருக்கப் போகிற பிரச்சினைகளில் ஒன்று குண்டும் குழியுமான சாலைகள். எந்த ஒரு சாலையையும் நீங்கள் நல்ல நிலைமையில் பார்க்கவே முடியாது. கொஞ்ச தூரம் பயணம் செய்தாலே உங்கள் இடுப்பைப் பதம் பார்த்து விடும். மழை பெய்தால் கேட்கவே வேண்டாம்.இந்த லட்சணத்தில் பாதாளச் சாக்கடை,குடிநீர் வாரியம்,தொலைத்தொடர்பு,மின்சார வாரியம் என ஆளாளுக்குத் தோண்டி இருக்கிற கொஞ்ச நஞ்ச சாலையையும் காணாமல் போக்கி விடுகிறார்கள். இதெல்லாம் போதாதென்று அண்ணன், அம்மா, அய்யா,அப்பா, தாத்தா, பாட்டி,கொழுந்தியா வருகைகளுக்குத் தோரணம், வளைவுகள் அமைப்பது ஒரு புறம் . பொது மக்களும் , வீட்டில் உள்ளோர் சடங்கானது முதல் சாவு வரை அனைத்து சுப,அசுப காரியங்களுக்கும் பந்தல் (தெருவை அடைத்து ) போடுவது என குடிமகனாக இருப்பதற்கான உரிமையை நிலைநாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.இது போக கோவில் கும்பாபிஷேகம், அன்னதானம் (நடுத் தெருவில் பந்தல் போட்டு டைனிங் ஹாலாக்கி விடுவார்கள்) இன்னிசைக் கச்சேரி,நடன நிகழ்ச்சிகள் (கடவுளுக்கு கூட ரெகார்ட் டான்சுதான் பிடிக்கும் போல) மேடை அமைத்தல் என பக்தியின் பெயரால் சாலைகள் தோண்டப்படும்.இதையெல்லாம் ஏனென்று யாரும் கேட்க முடியாது. கேட்டால் ஒழுங்காகத் திரும்பி வர முடியாது என்பதால் சகித்துக் கொண்டு ஓடுகிறது .அரசாங்கம் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்றெல்லாம் புலம்ப மாட்டேன் . ஏனென்றால் தப்பித் தவறி அவர்கள் சாலை அமைத்துக் கொடுத்தாலும் நாமதான் ஒழுங்கா வெச்சுக்க மாட்டமே!! .
********
மதுரையின் மற்றொரு பாரம்பரியம் சகலவிதமான விசேஷங்களுக்கும் இரண்டு ஆள் உயரத்திற்கு ஸ்பீக்கர் வைத்து நான்கு தெருவுக்குக் கேட்கும்படி `நேத்து ராத்திரி யம்மா' என்று பாட்டைப் போட்டு கல்யாணம் மற்றும் வீட்டு விசேஷங்கள்,கோவில் திருவிழாக்கள் நடத்துவது.நான் குடியிருக்கும் வீட்டின் அருகில் உள்ள கோவிலில் போன மாதம் திருவிழா , விடிய விடிய பாட்டும் கச்சேரியும் மூன்று நாளைக்கு.உங்களுக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ நடுராத்திரியில், `நான் அல்லி கொல்ல,அவல் பல்லி கொல்ல சுகம் மெல்ல மெல்லவே தெரியும்' என்று நம்மை மெல்லக் கொல்வார்கள்.எனக்கு முதல் முறையாக என் பாட்டியையும் ,அம்மாவையும் பார்க்கப் பொறாமையாக இருந்தது.ஏனென்றால் இருவருக்குமே காது கேட்காது.

**************
மதுரையின் மற்றுமொரு பெருமை விரையும் வாகனங்கள்.மற்ற ஊர்க்காரர்கள் போலவே நாங்களும் சொல்லிக் கொள்ளலாம், மதுரேல வண்டி ஓட்டிட்டா எங்கயும் ஓட்டிடலாம் என்று .அது கிட்டத்தட்ட நிஜம்.ஏனென்றால் சாலைவிதிகளை மதிப்பவர்கள் சற்றே குறைவு. ஆறுதலான விஷயம் என்னவென்றால் போன வருடத்தில் விபத்தின் மூலம் ஏற்படுகிற உயிரிழப்புகள், அதற்கு முந்தைய வருடத்தை விடக் குறைந்துள்ளதாம். அதற்கு நன்றி தெரிவித்து(!!!!) ஒரு பெரிய அறிவிப்புப் பலகை தேவர் சிலை அருகே நிறுவப்பட்டுள்ளது.(உபயம்-போக்குவரத்துத் துறை).

************
லேட்டஸ்ட்டாக மதுரையின் தொந்தரவுகளில் இடம் பிடித்திருப்பது சினிமா படப்பிடிப்புகள். அதுவும் வைகை ஆற்றின் கீழ்ப் பாலங்களில் என்ன இருக்கிறதோ தெரியவில்லை ,தவறாமல் படப்பிடிப்புகள் எல்லாம் அங்கேயேதான் நடக்கிறது. அவர்களால் தொந்தரவு ஏதும் இல்லை .ஏனென்றால் முடிந்தவரை பொதுமக்களுக்கு இடையூறில்லாமல் தங்கள் காரியத்தைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.தொந்தரவு என்னவென்றால் வேலையை விட்டு விட்டு அதை வேடிக்கை பார்க்க கூடும் கூட்டம்.பாலத்தின் கீழே மட்டுமல்ல மேலேயும்.இதனால் ஏற்படும் போக்குவரத்து நெரிசல் மைல் கணக்கில் நீளும்.
**************
மதுரையில் என்னைக் கவர்ந்த மற்றுமொரு விஷயம் போஸ்டர்கள்.மற்ற ஊர்க்காரர்களால் நினைத்தே பார்க்க முடியாத அளவுக்குப் போஸ்டர்கள். அசந்து மறந்து ஒரே இடத்தில் பத்து நிமிடம் நின்றால் நம் முதுகிலும் ஒட்டி விடுவார்கள் போல. எப்புடித்தான் இவ்வளவு வேகமா போஸ்டர் அடிப்பானுவளோ தெரீல.திருமணம் முதல் சடங்கு வரை ,வருவது முதல் போவது வரை அனைத்தும் போஸ்டர் மயம்.சுவாரசியமான் போஸ்டர்களை வைத்து ஒரு தனி இடுகையே போடலாம். காமிரா உள்ள ஆளுக செய்ங்கப்பா.என்னதான் இருந்தாலும் கானா பானா சொல்லுவதைப் போல ,`மதுரைக்காரன்னு சொல்லிக்கிறதுல ரொம்ப பெருமை அண்ணே...'
&&&&&&&&
கவிஞர் ச.முத்துவேல் .தனியாக அறிமுகம் தேவையில்லை. அவரின் வலைப் பக்கம் இங்கே.


என்னை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது


நிலவு என்றதும் மனதிற்குள்
வட்டம் வரைபவரா நீங்கள்?
என்னை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
மரம் என்றதும் வேரை மறந்துவிட்டுச்
சிந்திப்பவரா நீங்கள்?
என்னை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
குழந்தையின் அழுகையை
இசையென்று ஒத்துக்கொள்வதில்லையோ நீங்கள் !
எனில்
என்னை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்காது
நானா?
ஊமை
குருடு
முடம்
பைத்தியம்
செவிடு
அபூரணம்
அலி
......
நீ உன்னை ‘நான்’ என்று சொல்வதைப்போலவே
நானும் என்னை ‘நான்’ என்றே சொல்கிறேன்
மேலேயுள்ள பட்டியல் உங்களுடையது
எடுத்துச்செல்லுங்கள்.







Monday, December 14, 2009

ஒரு சனிக்கிழமை மரணம்

சனிக்கிழமை மாலை வேளை என்பது எங்களைப் பொறுத்த வரையில் முக்கியமானது. எங்களுக்கு என்றால் ஜாகிர்,செல்வம் ,கணேசன் மற்றும் நான் .ஒன்றாகப் படித்தவர்கள் என்பது மடடுமல்லாது ஒன்றாக ஒரே ஏரியாவில் வளர்ந்தவர்களும் கூட.எந்த ராஜா எந்தப் பட்டணம் போனாலும் எங்கள் ஜமா ஜாகிர் வீட்டு மாடியிலோ அல்லது செல்வம் வீட்டு மாடியிலோ கூடிவிடும் . சமயத்தில் நள்ளிரவு வரை பேசியே பொழுதைக் கழிப்பதும் உண்டு.

நால்வரில் முதலில் திருமணம் நடந்தது ஜாகிருக்குத்தான்,அப்புறம் செல்வம் ஆறு மாதம் முன்பு,மிச்சமிருப்பது நானும் கணேசனும். ஆளாளுக்கு ஒரு வேலையில் அமர்ந்து கொண்டு கஷ்டமில்லாமல் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்க செல்வம் தன் அப்பாவுக்குப் பிறகு மளிகைக் கடையில் இருந்தான்.எது தவறினாலும் சனிக்கிழமை மாலை தவறாது எங்கள் சந்திப்பு நடக்கும்,சில சமயம் பார்ட்டியோடு. ஜாகிர் குடிக்க மாட்டான் என்றாலும் ,கூட உட்கார்ந்து என்னத்தையாவது அளந்து கொண்டிருப்பான்.நேற்றும் அப்படித்தான் எல்லோரும் ஆஜர்,கணேசனைத் தவிர. இரவு வரை கூத்தடித்து விட்டு 12 மணிக்கு மேல் ஜாகிர் வீட்டில் கொண்டு வந்து இறக்கி விட்டுப் போனான். ஜாகிர் வழியில் பேசிக்கொண்டிருந்த விஷயம் போதையை சுத்தமாய் இறக்கி விட்டிருந்தது.வண்டியில் வரும்போது எதேச்சையாக கேட்டேன்.

"எங்கடா கணேசன்?போன வாரமும் வரல!"

"எனக்குத் தெரியாது"என்றவன் சற்று இடைவெளி விட்டு ,"கேள்விப் படறது எதுவும் மனசுக்குப் பிடித்தமாயில்ல"என்றான் சலிப்புடன்.

"என்ன கேள்விப்பட்ட?"

"எல்லாருக்கும் தெரியும் ,உனக்குத் தெரியாதாக்கும்?"

"என்னடா எல்லாருக்குந் தெரியும் சொல்லித் தொலையேன்"என்றேன் எரிச்சலுடன்.

"ஏரியா பூராவும் ஒரே பேச்சப்பா ,மத்தவங்க சொல்றத சொல்றன் .நம்ம கணேசம் பயலுக்கும் செல்வம் பொண்டாட்டிக்கும்...."

"சீ!!! நிறுத்துடா,அசிங்கம் புடிச்சவனே.எப்படிடா இப்படிஎல்லாந் தோணுது உங்களுக்கு.'அண்ணே'ன்ற சொல்லுக்கு மாத்திப் பேசிருக்குமா அந்தப் புள்ள .எவம் பேசுனா என்னடா?நீ பேசலாமா?"என்று இரைந்தேன்.

ஜாகிர் வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து ஓரங்கட்டினான்.பேச வாயெடுத்த என்னை மறித்து, "பார்ரா, நா உங்க எல்லாருக்குமே பிரண்டுதான்,இல்லாததை யாரும் பேசப் போறதில்ல ,எனக்கும் கணேசனுக்கும் என்ன பகையா?சரி எனக்குத் தெரிஞ்சத உள்ளது உள்ளபடி சொல்றன் கேளு,இந்த விஷயம் என் காதுக்கு வந்து ஒரு மாசமிருக்கும்.மொதல்ல நானுங்கூட நம்பல,ஆனா ஒரு தடவ அவன் ஆபீசுக்குப் போனப் போட்டேன்,ஒரு காரியமாத்தான்.ஆளு இன்னிக்கு லீவுன்னாங்க.சரீன்னுட்டு சாயங்காலமா வீட்டுக்குப் போன் பண்ணி என்னடா சொன்ன காரியம் என்னவாச்சுங்க ,ஆபீசுல இன்னைக்கு வேலை ஜாஸ்திங்கறான் ,எதுக்கு இந்தப் பொய்யும் பொரட்டும்?"

"அதுக்கும் நீ சொன்னதுக்கும்....."

"சம்பந்தமிருக்கு,அன்னிக்குத்தான் செல்வம் மதுரைக்கு போனது சரக்கெடுக்க,அன்னிக்குப் பாத்து இவன் எதுக்காக வீட்லயும் ,நமக்குந் தெரியாம லீவெடுக்கணும் ?"

நான் யோசித்து ,"இல்லடா என்னால அந்தப் புள்ளைய தப்பா நெனக்க முடியல ,விட்ரு இதப்பத்தி இனிமே பேசாத" என்றேன்.

"இரு ,ஆரம்பிச்சிட்டேன்ல ! சொச்சத்தையுங் கேட்று.மொதல்ல எனக்குங் கூட உறுத்தல,ஆனா இன்னொரு நாள்,அதான் எம்மாமனாரும் மாமியாரும் வந்திருக்காங்கன்னு லீவு போட்டனே அன்னிக்குத்தான்,கறி வாங்கப் போனேன்.பாத்தா நம்ம முத்துப்பாண்டி மெகானிக் கடைல கணேசன் வண்டி நிக்கிது.என்னடா இவன் ஆபீஸ் போகலயான்னு, பாண்டிய விசாரிச்சேன்.ரிப்பேரு ஒண்ணுமில்ல ,சும்மாத்தான் வண்டி இங்க நிக்கட்டும் பாத்துக்கன்னுட்டுப் போனாருன்னான்.சரின்னு கறிய வீட்ல குடுத்துட்டு செல்வங் கடைக்குப் போனன்.அன்னிக்கும் அவன் எங்கயோ வெளியூருக்குப் போயிருக்கான். சரி இத இப்படியே உடக்கூடாதுன்னு செல்வம் வீட்டுக்குப் போனேன். பாத்தா கதவு ,ஜன்னல் எல்லாம் சாத்தியிருக்கு. கதவத் தட்டி உள்ள நுழையலாமான்னு பாத்தேன். சரி பகல் வேளை நம்மளே செல்வத்தை அசிங்கப் படுத்துன மாதிரிஆயிறக் கூடாதுன்னு விட்டுட்டேன். உண்மையாவே அன்னிக்கு செல்வத்துக்காகத்தான் உட்டேன். சாயங்காலம் கடத்தெருவுல பாத்து ,'என்னடா இன்னிக்கு லீவான்னேன்' அதுக்கு என்ன சொன்னாந் தெரியுமா? எனக்கேதுடா லீவு ,ஆபீசுல ஞாயித்துக் கிழமை உடறதே பெரிசுங்கறான். இப்ப என்ன சொல்ற" என்றபடி படபடப்பாய் பேசியதில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டான் .

அதற்க்கு மேல் நான் ஏதும் பேசாமல் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். தலை வலிக்க ஆரம்பித்திருந்தது.எப்போது எப்படித் தூங்கினேன் என்பது தெரியாது.காலையில் எழுந்தும் இதே யோசனையாய்இருந்தது. எங்கும் வெளியில் போகாமல் தனியே யோசித்தபடி படுத்திருந்தேன். ஜாகிர் சொல்வது எந்த அளவுக்கு உண்மையாகவிருக்கும்,ஒருவேளை செல்வம் ஊருக்குப் போனதும் இவன் லீவு போட்டதும் தற்செயல் நிகழ்வுகளாகக் கூட இருக்கலாம்.அதை ஜாகிர் பெரிதுபடுத்திப் பார்க்கிறான் என்று தோன்றியது.கணேசன் எதையும் சுலபத்தில் எல்லோரிடமும் பகிர்ந்து கொள்கிற ஆளில்லை."என்னண்ணா! மத்த நாள்ல இந்தப் பக்கம் தலகாட்ட மாட்டேன்றீங்களே "என்று சிரித்தபடி வரவேற்கும் அந்தப் பெண்ணையும் தவறாக நினைக்க என்னால் முடியவில்லை. ஊருக்கென்ன?என்ன வேண்டுமென்றாலும் பேசுவார்கள்.ஒருவேளை இந்தப் பேச்சுகள் எல்லாம் கணேசனுக்கும் தெரிந்ததால்தான் ஒதுங்கி விட்டானோ என்னவோ?.

"என்னம்மா? இருக்கானா?"என்று ஜாகிர் அம்மாவை விசாரிக்கும் குரல் கீழே கேட்டது.சிறிது நேரத்தில் மேலே ஏறி வந்து சுவாதீனமாக சேரை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு கட்டிலில் காலை வைத்தபடி உட்கார்ந்தான்.

"என்னடா! பலமான யோசனை,நேத்து நாஞ் சொன்னதப்பத்தியா?

"சிகரெட்டு வாங்கிட்டு வந்தியா?"

"கேப்பன்னு தெரியும்.இந்தா" என்றபடி பாக்கெட்டை தூக்கி மேலே எறிந்தான்.எழுந்து உட்கார்ந்து பற்றவைத்துக் கொண்டேன்.

"என்ன பலமான யோசனை நேத்து நான் சொன்னதப் பத்தியா?"

"எப்படி யோசிச்சாலும் நம்ப முடியலடா,அப்டி இருக்காதுன்னுதான் தோணுது"

"சரி,நம்பவேண்டாம்! உடு . நானும் இதப் பத்தி இனிமே பேசறதாயில்ல.ஆனா ஒரே ஒரு கேள்வி மட்டும் கேக்கறேன் ,முன்ன மாதிரி கணேசன் இப்ப வரானா?நம்பகிட்டதான் பேசுறானா? ஏன்? குத்தமுள்ள மனசு.அதான். அதுமட்டுமில்ல ,செல்வத்துக்கும் ஏதோ குறையிருக்குன்னு நெனக்கறேன்.ஏதேதோ லேகியமெல்லாம் வாங்கி வெச்சுருக்கான்.என்னன்னு கேட்டா வயிறு சரியில்லன்னு மழுப்புறான்.அவனுக்கும் லேசுபாசா விஷயம் தெரிஞ்சிருக்கும்னு நெனக்கிறேன்.கணேசனைப் பத்திக் கேக்குறானா பாத்தியா?" என்றுமுடித்தான். நான் பதிலேதும் சொல்லாமல் புகைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சில வாரங்களுக்கப்புறம் ,இந்த விஷயங்களை நான் மெதுவாக மறக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.ஆனால் சனிக் கிழமைகள் முன்போல் அல்லாது உற்சாகம் குறையத்தொடங்கியிருந்தது.சில நாட்கள் செல்வம் வீட்டுக்குப் போவதைத் தவிர்த்து நானும் ஜாகிரும் மட்டும் தனித்திருக்கத் தொடங்கினோம்.கணேசனோ ,அல்லது செல்வமோ இதைப் பற்றி கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. சமயத்தில் செல்வத்தை அவனது கடையில் சந்தித்தாலும் பேச்சுகள் முன்போல் அல்லாது சம்பிரதாய நலம் விசாரிப்புகளாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது. அம்மாவைப் பற்றி விசாரிப்பான்,அடுத்ததாக 'எப்போ கல்யாணம் பண்ணபோற ?' அதற்க்கு மேல் பேச எதுவும் இல்லாதது போல இருவருக்குமிடையே திரை போட்டது போலானது. முன்னைக்கு இப்போது மெலிந்து போய் விட்டான் என்று எனக்குத் தோன்றியது.நாளடைவில் அவன் கடைக்குச் செல்வதும் தானாகக் குறைந்து விட்டது.ஆனால் ஜாகிர் சொன்ன விஷயத்தைப் பற்றி நான் விசாரிக்கவே இல்லை.அப்படி இருக்கவே இருக்காது என்று நம்பினேன்,ஒரு வார்த்தை நல்ல நண்பர்களைப் பிரித்து விட்டதில் வருத்தமாகத்தான் இருந்தது.

ஒரு சனிக்கிழமை திடீரென்று ஜாகிர் ஆபீசுக்குப் போன் பண்ணினான்.

"செல்வத்தை எப்போ பார்த்த "

"ஏன் ரெண்டு மூணு வாரமிருக்கும்"

"செத்துப் போயிட்டான்,வெசங் குடிச்சுட்டானாம்"

"எப்போடா?யாரு சொன்னது?"

"இப்பதான் காலையில ,கணேசந்தான் போன் பண்ணது.நீ லீவு சொல்லிட்டு வா. நா முன்னால போறேன்."

தெருவுக்குள் நுழையும்போதே உடல் பலமற்றுப் போனது போல துவண்டது.வீட்டினுள் நுழைந்தேன். கணேசன்தான் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். செல்வம் உறவினர்கள்,அவன் மனைவி உறவினர்கள் என 20 க்கும் குறைவான பேர்களே இருந்தனர்.அவன் மனைவி தலைமாட்டில் அமர்ந்தபடி அவ்வப்போது கண்ணைத் துடைத்தபடியிருந்தாள். நான் வருவதற்காகவே காத்திருந்தது போல் உடனே உடலை எடுத்து விட்டனர்.

"காட்டுக்குப் போவோம்"என்றான் ஜாகிர்.

கிளம்புமுன் கணேசன் பின்தங்கி செல்வத்தின் மனைவியிடம் ஏதோ மெதுவாகச் சொன்னான்.அவள் உதட்டைக் கடித்தபடி தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தாள்.கணேசன் திரும்பி வரும்போதும் நான் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.அவள் லேசாகச் சிரித்தது போலிருந்தது.








Sunday, November 29, 2009

கலியுக எழுத்தாளனும் கைமீறிய பிரஜையும்

எச்சரிக்கை: இது ஒரு பின்நவீனத்துவக் கதையாக இருக்கலாம்.

மு.கு-1:

இந்தக் கதையில் வரும் பெயர்கள் யாரையும் குறிப்பிடுவன அல்ல.
கதாபாத்திரங்களின் பெயர்களைக் கொண்டு வேறு யாரையேனும் கற்பனை செய்துகொண்டால்,நான்பொறுப்பல்ல.இதுதொடர்பான போன்கால்கள்,எஸ்.எம்.எஸ்சுகள்,கடிதப் போக்குவரத்துகளைத் தவிர்க்கவும் .

மு.கு-2:

சாமி சத்தியமாக இந்தக் கதையில் எந்தக் குறியீடும் கிடையாது.வீணாகப் புரளியைக் கிளப்ப வேண்டாம்.

மு.கு-3:

பொறுமையாக மு.குவைப் படித்ததற்கு நன்றி.

************


இந்தக்கதை இத்துடன் முடிவடைந்து விடவில்லை ,மேலும் இவ்வாறு தொடர்கிறது. லூஸ்வேகாசின் மதுபான விடுதி ஒன்றின் கழிவறையில் மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தபடி இந்தக் கதையை எழுதிக் கொண்டிருந்த கலியுக எழுத்தாளனின் பையில் இருந்தது ,காங்கோவின் இருண்ட பிரதேசங்களில் தன் வாழ்நாளின் இரண்டரை நாட்களைக் கழித்த கடுப்பு கந்தசாமியின் டைரி. 467 பக்கங்கள் கொண்ட அந்த டைரியின்1242 ம் பக்கத்தில் இந்தக் கதைக்கான மூலக் கருநிகழ்வைக் குறிப்பிட்டுள்ளதோடு ,அன்றைய ஒருநாளைக்கு அவன் தோழியாக இருந்த மிரிண்டாவின் வளப்பமான ஸ்தனங்களைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டுள்ளான்.

கூடுதல் ஆதாரமாக இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழனின் நேரடி வாரிசான தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற பாண்டியனின் ஆட்சியில் மாதம் ஐம்மாரி பெய்ததால் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தில் மிதந்து வந்தது கடுப்பு கந்தசாமியின் டைரி என்று கல்வெட்டுக்கள் பறைசாற்றுகின்றன.

அழைப்பு மணி ஒலித்ததும் கலியுக எழுத்தாளன் துண்டு பீடியை நசுக்கித் தூர எறிந்துவிட்டுக் கதவைத் திறந்தான் .வெளியே நின்றிருந்த வெள்ளைக்காரன் இவனைத் தள்ளுவது போல் உள்ளே நுழைந்து, நாற்காலியில் அமர்ந்து கொண்டு "நீங்களும் அமருங்கள்"என்றான்.

"நல்ல மரியாதை ! நீங்கள் கண்டிப்பாக என் வாசகராகத்தான் இருக்க வேண்டும்.கடல் கடந்தும் என் எழுத்து பரவியுள்ளது என்பதில் மகிழ்ச்சி,எனக்காக ஏதாவது கொண்டு வந்திருப்பீர்களே!அதை முதலில் கொடுத்து விடுங்கள்,பிறகு நீங்கள் வாங்கித் தரப்போகும் மதுவையும், உணவையும் சுவைத்தபடி நிறையப் பேசலாம்".

"இல்லை நான் ஏதும் கொண்டு வரவில்லை.மேலும் நான் இங்கே வந்திருப்பது உங்களைப் பேட்டி காண ,தற்கால இலக்கியத்தைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள" என்றவாறு எழுந்து நின்றான்.

"இந்த உடை எனக்கு சிரமத்தைத் தருகிறது.இதைக் கழற்றிவிட்டு உங்களுடன் பேசிக் கொண்டிருப்பதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபணை ஏதும் இராது என்று நினைக்கிறேன்"என்றபடி கழுத்தில் எதையோ அழுத்த மொத்த மனித உருவமும் சட்டையைப் போல கழன்று விழுந்தது.அதை நாற்காலியில் போட்டு விட்டு 'அது' நின்றுகொண்டிருந்தது.

"யார் நீ? என்னைக் கொல்லப் போகிறாயா?"

"பயம் வேண்டாம் ,நான் கைமீரியா என்கிற கிரகத்தில் இருந்து வருகிறேன்.எங்களிடம் இல்லாத ஒன்று என்னவென்றால் இலக்கியம். அதைப் பற்றித்தான் ஆராய்ந்து வருகிறேன். எனவே உங்களைப் பேட்டி கண்டு உங்களைப் பற்றியும் ,உங்கள் படைப்புகளைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ளவே வந்தேன்".

"சபாஷ்! அப்படிஎன்றால் கண்டம் விட்டுக் கண்டம் மட்டுமல்ல கிரகம் விட்டுக் கிரகம் என் புகழ் பரவியிருக்கிறது,இதை வாசகர்கள் நன்கு புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.நான் இப்போதே இதை எழுதத் தொடங்குகிறேன் ,இந்த சந்திப்பும் ஒரு கதையாகப் போகிறது"என்றபடி எழுதத் துவங்கினான்.

.......மேலும் இந்தக் கொட்டையை நிழலில் உலர்த்தி எடுத்து , சதகுப்பை, அசுவகந்தியுடன் சேர்த்து அரைத்துப் பின் வடித்து எடுத்த சாற்றை உப்பாக்கி, அதை கோமியத்துடன் சேர்த்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும், கருங்காலி இலையுடன் நாயுருவியையும் சேர்த்து அதில் பன்னிரு நாழிகைகள் ஊற வைத்துப்பின் வடித்த சாற்றைக் குறியில் பூசிக் கொண்டு சம்போகஞ் செய்ய பெண் திருப்தியடைவாள்' என்கிற இந்தக் குறிப்பை மிரிண்டாவுக்கு விளக்கிக் கொண்டிருந்த வேளையில்,அவள் அதைக் கவனியாது ஆடை அவிழ்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"என்ன எழுதிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?"

"இந்தக் கதையைத்தான் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்"

"ஒரு திருத்தம்,'கைமீறிய பிரஜை' என்று தலைப்பில் எழுதி இருக்கிறீர்கள்,அது தவறு, கைமீரியப் பிரஜை என்று வர வேண்டும்".

"சரி,திருத்திவிடுகிறேன்.அப்புறம் உங்கள் கிரகத்தில் இனப்பெருக்கம் எப்படி? பால் பேதம் உண்டா?ஏன் கேட்கிறேன் என்றால் உனக்குப் பிறப்புறுப்பு என்று எதையும் காணோமே!!"

"இனப்பெருக்கம் .......அதிருக்கட்டும்,பின் நவீனத்துவ எழுத்தைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்,இங்கே வந்ததும் உங்களுடைய புத்தகம் ஒன்றைப் படித்தேன்,பக்கங்களும் ,வரிகளும் மாற்றி அச்சடிக்கப் பட்டிருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.ஒன்றுமே புரியவில்லை"

"இல்லை ,அப்படி இல்லை,சரியாக அச்சிடப்பட்ட புத்தகந்தான். உங்களுடைய இனப்பெருக்க முறை பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல முடியுமா? கேளிக்கைகள் உண்டா?சல்சா ஆடுவீர்களா?எனக்கு கேபரேதான் பிடிக்கும்.அதிலும் மத்திய கிழக்கு ஆப்பிரிக்காவில் நான் யானைக்கால் சூப்போடு ரசித்துப் பார்த்த காட்டுவாசிகளின் நடனம் ,இங்குள்ள குச்சுப்புடியின் ஆதித்தாய் என்றால் நம்புவீர்களா?"என்றபடி கடுப்பு கந்தசாமியின் டயரியைத் தேடினான்.

"நடனம் என்று எதுவும் கிடையாது,நாம் பின்நவீனத்துவக் கவிதைகளைப் பற்றியாவது பேசலாமா?உங்கள் புத்தகம் ஒன்றில் படித்ததுதான் இது,இதைச் சற்று விளக்கினால் பரவாயில்லை."

"உங்கள் கிரகத்தில் தொழில்நுட்பம் எல்லாம் எப்படி?"

"அந்த விஷயத்தில் உங்களை விட பல ஆயிரம் மடங்கு புத்திசாலிகள்தான் நாங்கள் ,இதற்காவது பதில் சொல்ல முடியுமா? கதைகளில்,கவிதைகளில் உண்மையிலேயே குறியீடு என்று ஒன்று உள்ளதா?அல்லது வாசகன்தான் அதைக் கற்பனை செய்து கொள்கிறானா?"

"கலிபோர்னியாவின் நீண்ட பாலைவனத்தில் உள்ள உடும்புகளின் கறியைச் சுவைத்திருக்கிறீர்களா? அதற்க்கு மோர்க்குழம்பு நல்ல காம்பினேஷன். மோர்க்குழம்பு எப்படி வைப்பது என்பது யாருக்கும் தெரியாது.அல்மேரியாவின் இருண்ட காடுகளின் இடையே ஊடுருவிச் சென்றபோது என் நண்பன் ஒருவன் (பெயரைச் சொன்னால் மிரண்டு போவீர்கள்,சொல்ல வேண்டாம் என்று அவன் எனக்குப் போன் பண்ணிச் சொன்னான்) எனக்கு அனுப்பி வைத்த ரெசிபி இது.முதலில் இரண்டு நாள் முன்பு உரை குத்திய மோரைத் தண்ணீர் கலக்காமல் நன்கு கடைந்து கொள்ளுங்கள் பிறகு,
தேங்காய் வில்லை- 4 பத்தை
பச்சை மிளகாய்- 6 (பெரியது )

"நிறுத்துங்கள்!!! நீங்கள் என்கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லாமல் உளறிக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள்,அந்த உலகமகா எழுத்தாளரைப் போலவே.
உங்கள் உணவுமுறை எங்களுக்குத் தேவையில்லை.எங்களுக்கு வேண்டியதெல்லாம்.......

"ஆமாம்! கேட்க மறந்து விட்டேன் .இந்தக் கிரகத்தில் உனக்கு உணவு எப்படி?என்னவெல்லாம் சாப்பிட்டாய்?எது உனக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது?"

"மனிதர்களின் மூளைதான் எனக்குப் பிடித்தது"

இதற்கு மேல் கலியுக எழுத்தாளனின் பக்கங்கள் வெறுமையாக உள்ளது. விசாரித்ததில் ,ரொம்பவும் கடுப்பாகிப் போன கைமீரியப் பிரஜை கலியுக எழுத்தாளனைத் தாக்கி விட்டு ஓடி விட்டதாக ஒரு தகவலும், கலியுக எழுத்தாளன் ,கலியுக எழுத்தாளனே அல்ல ,கைமீரியப் பிரஜைதான் கலியுக எழுத்தாளனாகி விட்டது என்று ஒரு தகவலும் ,அதெல்லாம் இல்லை கலியுக எழுத்தாளன் எந்தப் பிரஜையையும் சந்திக்கவே இல்லை , காப்பகத்தில் சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்று ஒரு தகவலும் எனக்குக்கிடைத்துள்ளது.


##########


Wednesday, November 25, 2009

க்ஷேத்திராடனம் -2

அவனிடம் மெதுவாகப் பேச்சுக் கொடுக்கத் துவங்கினேன்.
"ஏன் உன் தந்தை மூத்தவனைப் பற்றிப் பேசியதும் எழுந்து சென்று விட்டார்?நான் ஏதேனும் தவறாகப் பேசிவிட்டேனா?"
"அதெல்லாமில்லை அவன் நடந்து கொண்ட விதம் அப்படி,அவனால் அப்பாவுக்கு ஊரில் தலைகுனிவு ,அவன் பேச்சையே எடுக்கக் கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறார்"
"அப்படி என்னதான் நடந்தது,நான் தெரிந்துக் கொள்ளக் கூடாது என்றால் வேண்டாம்" என்று சொன்னாலும் உள்ளுக்குள் விஷயத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆவல் இருந்தது.
சிறிது தயங்கிப் பின் தொடர்ந்தான்"நான் பிறந்தவுடன் எங்கள் அம்மா இறந்து போனார்.எங்களைக் கஷ்டப்பட்டு வளர்த்தது அப்பாதான் ,அவர் கஷ்டங்களை ஒருபோதும் எங்களுக்குக் காண்பித்ததே இல்லை,அப்படித்தான் எங்களை வளர்த்தார்.மறுமணம் என்பதைப் பற்றி அவர் சிந்திக்கவே இல்லை.எல்லாம் நல்லபடியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது,அண்ணனுக்கு கல்யாணம் செய்து வைக்க அப்பா விரும்பியபோது,எங்கள் ஊரின் முக்கியாவினால் (ஊர்த் தலைவர்) ஆரம்பித்தது தலைவலி,தன் உறவுக்காரப் பெண் ஒருவளை ,மிகவும் கஷ்டப்படுகிற குடும்பம்,அப்பாவுக்கு இரண்டாம் தாரமாகக் கல்யாணம் செய்து வைப்பதாகச் சொல்லி அவர் மனதை மாற்றிவிட்டார்.
"அந்தப் பெண்ணை உன் அண்ணனுக்குக் கல்யாணம் செய்து வைத்திருக்கலாமே?ஏன் அவர்கள் அதை யோசிக்கவில்லை?" என்றேன்.
"அதில்தான் முக்கியாவின் சூது இருந்தது. எங்களுடைய நிலங்களில் பாதிக்கு மேல் அவரிடம்தான் குத்தகைக்கு இருந்தன ,இருவரும் நண்பர்கள் ,எங்கள் இருவருக்கும் திருமணம் ஆனவுடன் நாங்கள் அவரைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது என்று அவர் மனதை மாற்றினார்.அந்தப் பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டவுடன் முக்கியா கவனித்துக் கொண்டிருந்த நிலங்களை அந்தப் பெண்ணின் பேரில் எழுதிவைத்து விடும்படியும் இதனால் கடைசிக் காலம் வரை பிள்ளைகள் கையை எதிர்பார்க்காமல் அவர் வாழலாம் என்றும் சொல்லியிருக்கிறார்" "இது என்ன முட்டாள்தனம்" என்றேன் நான். "முட்டாள்தனம்தான் ,ஆனால் அவருக்குள் திருமணத்திற்கான விருப்பம் இருந்திருக்க வேண்டும்,இல்லை என்றால் இந்த முட்டாள்தனத்திற்கு தலையாட்டியிருக்க மாட்டார் ,அதுவும் தன் மூத்த மகனைவிட இரண்டு வயது சிறியபெண்ணை மணப்பதற்கு"என்று அடுத்த அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தான்.
"அப்புறம் என்ன நடந்தது?"
"அப்பாவின் திருமணம் நடந்தது,அண்ணன் கலந்து கொள்ளவில்லை .இருவருக்கும் பேச்சு வார்த்தை கூட குறைந்து போயிருந்தது.சில நாட்களுக்குப் பின் வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருக்கும் போது அடிபட்ட அண்ணன் வீட்டில் ஓய்வெடுக்கும்படி ஆயிற்று.அதற்க்கப்புறம் ஒருநாள் இரண்டு பேரையும் காணவில்லை".
நான் அடுத்து என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் உறைந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தேன்.
அவனே தொடர்ந்து"இந்த சம்பவத்தினால் அப்பாவால் வெளியில் தலை காட்ட முடியவில்லை. ஊர்க்காரர்களின் கேலியை அவரால் தாங்கமுடியவில்லைதான்"
"யாரால்தான் இதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியும்?பாவம் உன் அப்பா! அதனால்தான் இப்படி கோவில் கோவிலாகத் திரிகிறார் என்று நினைக்கிறேன்".
"இல்லை இது நடந்து பல மாதங்களாகி விட்டது,அப்பா அதற்க்கப்புறம் இயல்பு நிலைக்கு வந்து விட்டார்,கோவில்களுக்குச் செல்வது உள்ளூர் ஜோசியர் ஒருவர் சொன்னதற்காக"
"எதற்க்காக இந்த பரிகாரம்?"
அவன் சற்று யோசித்துப் பின் மெதுவாக "அப்பாவின் ஜாதகத்தில் ஏதோ தோஷம் இருக்கிறதாம், அதை தீர்க்கத்தான்,முக்கியா அடுத்த பெண்ணைப் பார்த்து விட்டார்.ஊருக்குப் போனதும் அப்பாவுக்கு மறுபடி கல்யாணம்"என்றான்.

Monday, November 16, 2009

க்ஷேத்திராடனம் (சற்றே பெரிய சிறுகதை)

திருமங்கலத்திலிருந்து பஸ் பிடித்து ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறங்கும்போது ஆறு மணியாகியிருந்தது.இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழித்துப் புறப்பட்டிருக்கலாம்தான், எட்டரை மணி ரயிலுக்கு ஆறு மணிக்கே வந்தாகிவிட்டது.சிதம்பரம் ,"இருந்துவிட்டுப் போகலாமே ,இன்னும் டயமிருக்கு"என்றுதான் சொன்னான். கல்யாணம் முடிந்து விட்டது,அவன் உறவினர்கள் எல்லோரும் மூட்டை கட்டிக் கொண்டு புறப்பட்டாகி விட்டது.இதில் நான் மட்டும் அங்கேயே உட்கார்ந்து கொண்டிருக்க முடியாதென்று தோன்றியதால்,"மதுரேல ஒரு சின்ன வேல இருக்கு" என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பிவிட்டேன்.உண்மையில் வேலை எதுவும் இல்லை.இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக இருந்த பொழுதை எப்படிக் கழிப்பது என்று யோசித்தவாறே ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தேன்.

ஸ்டேஷனுக்குள் போவோரும் வருவோருமாக ஏகத்துக்குக் கூட்டமிருந்தது.இவ்வளவு மக்களும் எங்கே போய் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று மலைப்பாய் இருந்தது .மதுரை ஸ்டேஷன் எப்போதும் இப்பிடித்தான் இருக்கும்.ராமேஸ்வரத்தை ஒட்டியுள்ள சிறு கிராமத்தில் இருக்கும் எனக்கு இவ்வளவு கூட்டம் ஏதேனும் திருவிழாவில் பார்த்தால்தான் உண்டு.டிக்கெட்டைக் காண்பித்து பிளாட்பாரத்தைக் கேட்டுக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.பிளாட்பாரமும் நிரம்பி வழிந்து கொண்டுதானிருந்தது.குறுக்கும் நெடுக்குமாய் நடப்போரும் ,சுமைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓடுபவர்களும்,டிராலிகளைத் தள்ளிக் கொண்டு செல்பவர்களும் , உணவு விற்பவர்களும் என்று திருவிழாப் போலத்தான் இருந்தது.தேடிப்பிடித்து காலியாய்க் கிடந்த ஒரு சேரில் உட்கார்ந்தேன்.

வலப்பக்கம் சற்றுத் தள்ளி ஒரு குடும்பம் பிளாட்பாரத்தையே உணவு உண்ணும் இடமாகவும் ,படுத்துறங்கும் இடமாகவும் மாற்றியிருந்தது.இரண்டு சிறுவர்கள்,அவர்களைச் சேர்ந்தவர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும்,ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர். என் தலைக்கு மேலே ஒரு மின்விசிறி ஓடிக்கொண்டு இருந்தாலும் வெப்பம் தாக்கியபடியிருந்தது. இந்நேரம் ஊராக இருந்திருந்தால் கடற்காற்று வெப்பத்தைக் காணாது போக்கியிருக்கும்.



இடப்பக்கம்
ஒரு கேரளக் குடும்பம் உட்கார்ந்திருந்தது.ஒரு இளவயதுப் பெண் மற்றும் ஆணும் பெண்ணுமாக அறுவர்.அந்தப் பெண் மடியில் இருந்த குழந்தை சிணுங்கியபடி அவளின் புடவையை இழுத்துக் கொண்டிருந்தது,அவள் ஒரு கையால் செல்போன் பேசியபடி இன்னொரு கையால் குழந்தையின் கையை விலக்கியபடி இருந்தாள்.அருகில் இருந்த முதிர்ந்த பெண்மணி ,மாமியாராக இருக்கலாம் ,அவளை சிடுசிடுவென ஏதோ சொன்னதும் ,போனை அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு ரவிக்கையின் ஊக்கைக் கழற்றியபடி குழந்தையை அதட்டினாள்.குழந்தையை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டதும் மறுபடி செல்போனை வாங்கிப் பேசத் துவங்கினாள்.என் அருகில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு வாலிபன் காதில் இயர்போனை மாட்டிக் கொண்டு பாட்டுக் கேட்கிற பாவனையில் செல்போனை நோண்டுவதும், அவளைத் திருட்டுப் பார்வை பார்ப்பதுமாக இருந்தான்.

இரைச்சலும் கூச்சலுமாக இருந்தாலும் ஏனோ வேடிக்கை பார்ப்பதில் சலிப்பும்,பொழுதைக் கழிப்பது சுலபமல்ல என்றும் தோன்றியது.உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பதை விட சற்றே நடக்கலாம் என்று எழுந்து மெதுவாக பிளாட்பாரத்தின் மறு முனைக்கு நடக்கத் துவங்கினேன். கடைசிக்கு வந்ததும் கூட்டம் குறைந்து காற்று வரத்துவங்கியது.வெட்டவெளியில் இருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.

சற்றுநேரத்தில் அருகில் இருவர் வந்து தரையில் அமர்ந்து கொண்டனர்.வடக்குப் பக்கமிருந்து வந்தவர்கள் என்பது அவர்களின் உடையில் இருந்து தெரிந்தது.அழுக்குப் படிந்த உடையுடன் ஒரு இளைஞனும்,சற்றே வயது கூடிய இன்னொருவரும் .நான் அவர்களைக் கவனிப்பது தெரிந்ததும் அந்த முதியவர் அருகில் வந்து இங்கே எந்த ஊருக்குச் செல்ல ரயில் வரப்போகிறது என்று கேட்டார்.நான் ஊரைச் சொன்னதும் ,"வழியில் ஏதேனும் புண்ணியக்ஷேத்திரங்கள் உண்டா?" என்றார்.நான் சிரித்தபடி,"தமிழகத்தில் அதற்குக் குறைவேதுமில்லை,நீங்கள் எங்கே செல்ல வேண்டும் ?" என்றேன்.
"அநேக இடங்களைப் பார்த்தாகி விட்டது ,ராமேசுவரம் புண்ணியக்ஷேத்திரம் என்றார்கள்,இந்த ரயில் அங்கு செல்லக் கூடியதா?" என்றார்.ஆமாம் என்றதும் கூட இருந்தவனை டிக்கெட் எடுத்து வருமாறு சொல்லி விட்டு அருகில் அமர்ந்து கொண்டு ,பல நாள் பழகியவர் போல இயல்பாகப் பேசஆரம்பித்தார்.

பேச்சினூடே அவர் ஒரிசாவில் இருந்து வருவதாகவும் கூட இருப்பது இளைய மகனென்றும் தெரிவித்தார்.தான் ஒரு விவசாயி என்பதையும் குறிப்பிட்டார்.எனக்கும் பொழுது போக்க ஒரு ஆள் கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் தொடர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தேன்."உங்கள் மூத்த மகனுக்குத் திருமணம் ஆகிவிட்டதா?அவர் உங்களுடன் வரவில்லையா?" என்று கேட்டதும் அவர் முகம் கருத்து விட்டது."அவனைப் பற்றி ஏதும் கேட்காதீர்கள், இளையவன் வெகு நேரமாய் வரிசையில் நிற்கிறான் ,பார்த்து வருகிறேன் "என்று நகர்ந்தார்.
சிறிது நேரத்தில் அவருடைய மகன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.அவர் வரிசையில் நிற்கிறார் என்று புரிந்து கொண்டேன்.





தொடரும் ......






Monday, November 9, 2009

உப பாண்டவம்


பார்க்கச் சலிக்காதது கடலும் ,யானையும் என்பார்கள்.அதைப் போல கேட்கவும் படிக்கவும் சலிக்காதது புராணக் கதைகள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். புராணம், இதிகாசம் என்று சொல்லப்படும் கதைகளை விருட்சம் எனக் கொள்வோமானால், அதன் உப கதைகள் தெரிந்தும் தெரியாமலும் விரவிக் கிடக்கின்றன வேர்களைப் போல.

இந்தப்
புத்தகத்தின் முன்னுரையில் எஸ்.ரா சொல்வதைப் போல எத்தனை கோடி ஜனங்கள் இருக்கிறார்களோ அத்தனை விதமான மகாபாரதம் இருக்குமோ என்று தோன்றியது.மகாபாரதம் என்றதும் நினைவுக்கு வரும் குருக்ஷேத்திர யுத்தத்தை மட்டும் விவரிக்காமல் ,அது மூள்வதற்கு காரணமான பாண்டவ ,கௌரவர்களின் மனோநிலையை விவரித்திருப்பதே இதன் சிறப்பு என்று நான் கருதுகிறேன்.நாம் அறிந்த ,அறியாத கதைகள் ,கதைசொல்லியின் வாயிலாக விவரிக்கப் படும்போது ,நாமும் அந்தக் கணத்தில் அவர்களுடனே இருப்பது போன்ற உணர்வை எஸ்.ராவால் மட்டுமே தரமுடியும்.

கௌரவர்களின் முடிவு நாம் அறிந்ததே ,மற்ற பாத்திரங்களின் முடிவையும் ,குறிப்பாக திருதிராஷ்டிரன்,காந்தாரி-குந்தி மற்றும் பாண்டவர்கள் ஆகியோரது முடிவுகள் விவரிக்கப் பட்டிருக்கும் விதம் அருமை. வெறும் கதையென்று ஒதுக்கிவிட முடியாத அளவுக்கு காட்சிகளும் ,கதைமாந்தர்களின் மனோபாவமும் நம்முடன் பின்னிப் பிணைந்து கொள்கின்றன.கதையை முடித்த விதம் குறிப்பிடத்தக்கது.எஸ்.ராவிடம் இருந்து மற்றுமொரு சிறந்த எழுத்து.படிக்கவில்லையெனில் உடனே படித்து விடுங்கள்.

Sunday, October 25, 2009

தீபாவளி சிறப்புப் பதிவு 2009


பொதுவாக தொடர் பதிவுகள் எழுதுவதில் எனக்கு விருப்பம் இருந்ததில்லை. தனிப்பட்டு இதுதான் காரணம் என்று எதுவும் இல்லை. ஏனோ விருப்பமில்லை அவ்வளவுதான் .ஆனால் சீனா அய்யா அழைத்ததும் எனக்கு மறுக்கத் தோன்றவில்லை.எனவே இந்த இடுகை. இதைத் தொடர்வதில் உள்ள விதிமுறைகளுக்கு இங்கே செல்லவும்.




1)
உங்களைப் ற்றி சிறு குறிப்பு ?

சொல்லிக் கொள்ளும்படி எதுவும் இருப்பதாகத் தோணவில்லை.
இருந்தாலும் .......
சொந்த ஊர் மதுரை, படிப்பை முடித்தது இங்கேதான்.வேலை என்று சுற்றியது பல ஊர்கள்.தற்சமயம் ஒரு கல்லூரியில் வேலை.

2)தீபாவ‌ளி என்ற‌வுட‌ன் உங்கள் நினைவிற்கு வ‌ரும் (ம‌ற‌க்க‌ முடியாத‌) ஒரு ச‌ம்ப‌வ‌ம் ?


பதினோரு ,பன்னிரண்டு வயதிருக்கலாம், தீபாவளியன்று பட்டாசு வெடிக்கையில் , தெனாவட்டாக கையில் வெடியை வைத்து திரியைக் கொளுத்தி தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன் . ஏதோ யோசனையில் வெடியைப் பற்றவைத்து விட்டு ஊதுபத்தியை தூக்கிப் போட்டேன். அப்புறம் என்ன, விஷயம் மண்டைக்கு உறைப்பதற்கு முன்பாக வெடித்து விட்டது வெடி , இடது கையில்.
ஒன்றும் ஆகவில்லை .ஏனென்றால் அது ஊசி வெடி.இருந்தாலும் அது போன்ற சாகசங்களை சில வருடங்களுக்கு நிறுத்தி விட்டேன். இப்போதெல்லாம் வெடி வெடிப்பதில்லை.
இதைப் போல ஆசையாய் வாங்கிய சட்டை நெருப்பு பட்டு ஓட்டை விழுந்தது,முதன் முதலாக எனக்குப் பிடித்த கருப்பு நிறத்தில் தீபாவளி உடை அணிந்தது என்று பலது என்னால் மறக்க முடியாததுதான்.


3)2009 தீபாவ‌ளிக்கு எந்த‌ ஊரில் இருக்கிறீர்க‌ள்/இருந்தீர்க‌ள் ?

இங்கேயேதான் ,மதுரையில்.


4)த‌ற்போது இருக்கும் ஊரில் கொண்டாடும் தீபாவ‌ளி ப‌ற்றி ஒருசில‌ வ‌ரிக‌ள் ?

தீபாவளி கொண்டாடுவதிலெல்லாம் விருப்பம் குறைந்து விட்டது. குழந்தைகள் வெடி வெடிப்பதை பார்க்கத்தான் விருப்பம். வெகு நேரம் படித்துக் கொண்டிருந்தேன் . தொலைக் காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் எப்போதுமே விருப்பம் இருந்ததில்லை.


5)புத்தாடை எங்கு வாங்கினீர்கள் ? அல்லது தைத்தீர்க‌ளா ?


எப்போதுமே ஆயத்த ஆடைதான் , தொடர்ந்து ஒரே கடை என்பதெல்லாம் கிடையாது,ஏதோ ஒரு கடை, பத்து முதல் பதினைந்து நிமிஷம்தான் என்னுடைய பர்ச்சேஸ் டைம் .

6)உங்கள் வீட்டில் என்ன‌ ப‌ல‌கார‌ம் செய்தீர்க‌ள் ? அல்ல‌து வாங்கினீர்க‌ள் ?

எதுவும் இல்லை.

7)உறவினர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் எவ்வாறு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கிறீர்கள். (உ.ம். மின்னஞ்சல், தொலைபேசி, வாழ்த்து அட்டை) ?

தொலை பேசி.


8)தீபாவ‌ளி அன்று வெளியில் சுற்றுவீர்க‌ளா ? அல்ல‌து தொலைக்காட்சி நிக‌ழ்ச்சிக‌ளில் உங்க‌ளைத் தொலைத்துவிடுவீர்க‌ளா ?

கூட்டம் என்றாலே அலர்ஜி . வெளியில் எங்கும் போக மாட்டேன். படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் நிறைய இருந்தது.படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

9)இந்த‌ இனிய‌ நாளில் யாருக்கேனும் ஏதேனும் உத‌வி செய்வீர்கள் எனில், அதைப் ப‌ற்றி ஒருசில‌ வ‌ரிக‌ள் ? தொண்டு நிறுவ‌ன‌ங்க‌ள் எனில், அவ‌ற்றின் பெயர், முகவரி, தொலைபேசி எண்கள் அல்லது வ‌லைத்த‌ள‌ம்?

குறிப்பிட்ட நாளில் மட்டும்தான் உதவி செய்வேன் என்றில்லை.

10)நீங்க‌ள் அழைக்க‌விருக்கும் நால்வ‌ர், அவர்களின் வ‌லைத்த‌ள‌ங்க‌ள் ?

அப்பாவி முரு - http://abbaavi.blogspot.com/
அன்பு (த்தம்பி)-http://anbu-openheart.blogspot.com/
சொல்லரசன்-http://sollarasan.blogspot.com/
டக்ளஸ்(எ ) ராஜு-http://tucklasssu.blogspot.com/

Tuesday, September 29, 2009

அமினா..


உலகம் முழுதும் பெண்களின் வாழ்க்கை ஒரே மாதிரிதான் இருக்கிறது. ஆதிகாலம் முதல் இன்று வரை பெண் எதையேனும், யாரையேனும் எதிர்த்துப் போராடிக் கொண்டேதான் இருக்கிறாள். சமூக அமைப்பு என்ற பெயரால் நசுக்கப்படுவதை எதிர்த்தோ, ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஆண் வர்க்கத்தை எதிர்த்தோ.. அவளுடைய போராட்டம் தீராத ஒன்றாக தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. விடுதலை என்னும் இலக்கு ஒன்று இருந்தாலும், அதை அடையும் சாலை மட்டும் இன்னமும் முடிவே பெறாது நீண்டு கொண்டே இருக்கிறது, பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக.

மதம், சாதி, மொழி, நாடு என பல்வேறுபட்ட கூறுகள் மனிதனை பிரிவினைப்படுத்தி இருந்தாலும் உலகளாவிய மனோபாவமாக அமைந்து விட்டது, ஆணுக்குப் பெண் அடிமை என்ற கருத்து. இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் உலகில் எந்த ஆணுமே வேறுபடுவதில்லை. நான் என் மனைவிக்கு எல்லாவித சுதந்திரங்களையும் கொடுத்து இருக்கிறேன் என்று சொல்லுகிற ஆணிடமும் ஆணாதிக்கம் இல்லாமல் இல்லை. "நான் சுதந்திரம் தருகிறேன்" என்று சொல்வதே ஆணாதிக்கம் தான். ஆண் எப்படி சுதந்திரத்துடன் பிறக்கிறானோ, அதேபோலத்தான் பெண்ணும். யாரும் யாருக்கும் சுதந்திரத்தை கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.தனிநபருக்கு உட்பட்ட பகையோ, அல்லது இரு நாடுகளுக்கு இடையேயான போரோ முதலில் பாதிக்கப்படுவதும், அவமானப்படுத்தப்படுவதும் பெண்கள்தான்.

அமினா என்கிற இந்த நாவல், தன்னைப் போலவே அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்ட பெண்களுக்காக போராடும் ஒரு இஸ்லாமியப் பெண்ணின் கதை. சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்து அரசியல் பதவியும், செல்வாக்கும் மிக்க ஒருவருக்கு நான்காவது மனைவியாக (அவனுடைய வெற்றியைக் கொண்டாட), ஒரு பரிசைப் போல மணம் செய்விக்கப்படுகிறாள் அமினா. கணவனின் சந்தேக புத்தியால் தண்டிக்கப்பட்டு, தன்னுடைய ஆறு மாத குழந்தையையும் பறிகொடுத்து நிற்பவளின் கண்கள் அவளுடைய தோழியான பாத்திமா என்பவளால் திறக்கப்படுகிறது. தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் எல்லாப் பெண்களுக்கும் இதே நிலைதான் என்பதை உணர்ந்து, ஒரு பெண்களுக்கான அமைப்பை ஆரம்பித்து அறவழியில் போராடுகிறாள். மதம், அரசியல் என இரு பக்கங்களில் இருந்தும் அவளுக்கு வரக்கூடிய எதிர்ப்பை சமாளிக்கிறாள்.

அமினாவின் கணவன் அல்ஹாஜி ஹரூனா, பாட்டர், குலு போன்ற மக்களைச் சுரண்டிப் பிழைக்கும் ஆட்களுக்கு எதிரான போராட்டமாகவும், ஷரியத் என்று சொல்லப்படும் பெண்களை நசுக்கும் சட்ட அமைப்புக்கு எதிரான போராட்டமாகவும் அது அமைகிறது. நாவலில் தெள்ளத்தெளிவாக எடுத்துக் காட்டப்படுவது, நைஜீரியாவின் நாட்டுப்பற்றில்லாத அரசியல்வாதிகளும், மதத்தின் பேரால் நடத்தப்படும் பெண்களின் மீதான அடக்குமுறையும், நாட்டின் வளங்களைச் சுரண்டும் வியாபாரிகளும், இவர்களை அண்டிப் பிழைக்கும் விவசாயிகளும், கூலிகளாக இருக்கும் முதுகெலும்பற்ற ஆண்களும் தான்.

இந்த நாவல், நைஜீரியாவில் பிறந்து, ருஷ்யா மற்றும் ஐரோப்பாவில் பட்டம் பெற்று, லண்டனில் வசித்து வரும் முகமது உமர் என்பவரால் எழுதப்பட்ட முதல் நாவல். எளிமையான நடை. நாவலின் பலமும் பலவீனமும் அதுவே. இதுவரை உலகின் 29 மொழிகளில் வெளியிடப்பட்டுள்ள இந்த நாவலை, தமிழில் மொழிபெயர்த்து கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.

தமிழில் மொழியாக்கம் செய்து இருப்பவர் தருமி. மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் கிட்டத்தட்ட முப்பது ஆண்டுகள் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர். இயற்பெயர் - சாம் ஜார்ஜ். தற்போது பதிவுலகில் தீவிரமாக இயங்கி வருகிறார். சமூக அக்கறை கொண்டவர். பதிவுலகை சேர்ந்த நம் நண்பர் இந்தப் புத்தகத்தை மொழியாக்கம் செய்திருப்பது வரவேற்கத்தக்கது. வாசிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.

அமினா

Kizakku,
New Horizon Media Pvt. Ltd;
No. 33/15 Eldams Road,
Alwarpet, Chennai -18

e-mail: support@nhm.in

பக்கங்கள்: 368

விலை: Rs. 200

Thursday, September 24, 2009

இதுவுமது....

ஆளுயரக் கத்தி அது ,
வழி வழியாய் வந்தது
முகம் காட்டும் பளபளப்பில்
இருபுறமும் கூர்மையாய்.
வைத்துக் கொள்ளுங்கள்
இது நம் பரம்பரை சொத்து
என்றான் என் பாட்டன்.
அப்பன் தொட மறுத்து விட்டான்,
நான் கண்ணெடுத்தும்
பார்க்கவில்லை.
ஓர் அரசனுக்குப் பதாகையும்
கிரீடமும் போல நமக்கிது
மறுக்கவேண்டாம்
அடையாளமின்றி அழிந்து போவீர்கள்
என்றான் என் பாட்டன்
நான் தகப்பன் முகம் பார்த்தேன்
அவன் மறுதலிக்கவே
நானும் உறுதியாய் நின்றேன்
பாட்டன் சிரித்தபடி விலகிப் போனான்
நேற்று வீதியில் நடந்து போகையில்
கடந்து சென்றவன் கையில்
அதைப் பார்த்தேன்.

Wednesday, September 23, 2009

முரண்

சந்திப்புகளின் போது
சிரித்த முகத்தோடு
அருகில் வந்து முகமன்
கூறினார் ,
முன்வந்து கைகுலுக்கியபோது
சிரித்தபடி அணைத்துக்
கொண்டார்,
அணைக்கையில் முதுகு தடவி
இறுக்கினார்
பாராட்டினால் மென்முருவலோடு
மறுதலித்தார்
இசங்கள் பேசினார்
இயங்கள் முழங்கினார்
பெண்ணியம் பெரிதென்றார்சாதியம் தவறென்றார்மனிதம் ஓங்க

ஒன்றுபடுவோம் என்றார்
எழுத்தில் கண்ணியம்
பேச்சில் நாகரிகம் கடைபிடி
எவரெழுத்தும்இகழாதே தொடர்ந்தெழுதிப் பயிற்சி செய்
என்றார்
சிலாகித்தும் ,சிரிப்பாகவும்
,
நகர்ந்து கொண்டிருந்தது
பரிச்சயம் ,
அது சரி ,இது தவறென
விவாதிக்கையில்
கருத்தைச் சொல்ல
முனைந்தபோது கூறினார்
"வாயை மூடுறா
பாப்பாரத் தா......ளி!".

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&











Wednesday, September 16, 2009

பதிவர்கள் சந்திப்பு

மதுரையில் ...

பதிவர்கள் சந்திப்பு

நாள்: 20.09.09 - ஞாயிற்றுக் கிழமை

காலம்: மாலை 4 மணி

இடம்: அமெரிக்கன் கல்லூரியின் சிற்றுண்டிச்சாலைக்கு அருகில்

தொடர்புக்கு
தருமி-9952116112
கா .பா -9842171138
ஸ்ரீ - 9360688993

Friday, September 4, 2009

சித்திரக்கல்: மதுரையில் ஓவியங்கள்-ஓவியங்களில் மதுரை புகைப்பட மற்றும் ஓவியக் கண்காட்சி.

சென்ற பதிவில் குறிப்பிட்டபடி மதுரையில் புத்தகக் கண்காட்சியோடு திரு.காந்திராஜன் அவர்களின் கண்காட்சியும் சிறப்பாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. சித்திரக்கல் எனும் அவருடைய அமைப்பும் கடவு பதிப்பகத்தாரும் INTACH அமைப்பினரும் சேர்ந்து கண்காட்சியை அமைத்திருக்கிறார்கள்.மதுரை மற்றும் அதன் சுற்றுப்புற பகுதிகளில் உள்ள ஓவியங்களும் ,மதுரை குறித்து பிற பகுதிகளில் வரையப் பட்டிருக்கும் ஓவியங்களும் கண்காட்சிக்கு வைக்கப் பட்டுள்ளன .இக்கண்காட்சியின் நோக்கம் ,மதுரையில் ஓவிய மரபை வெளிக் கொணர்வதும் மேலும் மதுரையில் உள்ள தொல் பழங்காலச் சின்னங்கள் குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துவதேயாகும்.

மனிதன் தன் பார்வைக்கும் ,சிந்தைக்கும் காணக் கிடைத்த உலகியல் அனுபவங்களை ,பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முற்பட்டபோது முதலில் உருவானது ஓவியம்.எளிய கோட்டோவியங்கள் மூலம் தன் வாழ்வியல் சூழலை ,கற்காலம் தொட்டே மனிதன் தான் வசித்த மற்றும் கடந்து சென்ற குகைகளிலும் பாறை ஒதுக்குகளிலும் வரைந்துள்ளான். இதன் தொடர்ச்சியாக ,அரசு மற்றும் மத நிறுவனங்களால் உருவாக்கப்பட்ட கட்டிடக் கலையில் ஓவியங்களும் ,சிற்பங்களும் ,தத்துவார்த்த நிலைப்பாடுகளில் அழகியல் தன்மையோடு உலகெங்கும் காணக் கிடைக்கின்றன.இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓவியங்களில் தொன்மையானவை ஐரோப்பா,ஆப்பிரிக்கா போன்ற நாடுகளில் 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வரைந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.இந்தியாவில் பெருமளவில் எல்லா பகுதிகளிலும் வரலாற்றுக்கு முந்தைய பாறை ஓவியங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன . மத்தியப் பிரதேசப்பகுதிகளில் காணப்படும் ஓவியங்கள் சுமார் 20,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாக கூறப்படுகின்றது.இவை இந்தியாவிலேயே பழைமையான ஓவியங்களாகக் கருதப்படுகிறது.

தமிழகத்தில் நூற்றுக்கணக்கான இடங்களில் உள்ள குகை மற்றும் பாறை ஒதுக்குகளில் வரலாற்றுக்கு முந்தைய ஓவியங்கள் வரையப் பட்டுள்ளது.மதுரைக்கருகே அழகர்மலை,கருங்காலக்குடி,கீழவளவு ,உசிலம்பட்டி போன்ற இடங்களில் வரலாற்றுக்கு முந்தைய ஓவியங்கள் காணப்படுகின்றன.


கண்காட்சி முடிய இன்னமும் நான்கு நாட்களே உள்ளன.மதுரைக்கு வாருங்கள்.




Monday, August 24, 2009

மதுரை புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வாருங்கள்

வலையுலக நண்பர்களுக்கு வணக்கம்,

இம்மாத இறுதியில் மதுரையில் புத்தகக் கண்காட்சி நடக்கவிருப்பது உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். கண்காட்சியில் 30-31 ஆகிய இரு நாட்களிலும் உயிர்மை பதிப்பகத்தின் ஸ்டாலில் கவிஞர் திரு.மனுஷ்ய புத்திரன் அவர்களையும், எழுத்தாளர் திரு.சாரு நிவேதிதாவையும் பார்க்க முடியும் .எண்ணற்ற பதிப்பகங்கள்,புத்தகங்கள் என திருவிழா களைகட்டப் போகிறது.எல்லோரும் தவறாமல் வாருங்கள்.மதுரைக்கு வரும் வெளியூர் பதிவர்களுக்கு வேண்டிய வசதிகளை செய்து தரக் காத்திருக்கிறோம் நானும் ,நண்பர் கார்த்திகைப் பாண்டியனும்,மற்ற மதுரைப் பதிவர்களும் .மற்றுமொரு சிறப்பாக கண்காட்சி நடை பெறும் அனைத்து நாட்களிலும் ,பழங்குடி ஓவியங்கள் ஆராய்ச்சியாளரும், ஓவியருமான திரு .K.T. காந்திராஜன் அவர்களின் புகைப்பட மற்றும் ஓவியக் கண்காட்சியும் நடைபெறவுள்ளது என்பதையும் மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.அதைப் பற்றிய கவிஞர் நரனின் இடுகை இங்கே.




இந்தியமரபு ஓவியமீட்டெடுப்பின் மிக முக்கிய ஆளுமை K.T.காந்திராஜன் .
ஓவியர் , கலை வரலாற்று ஆய்வாளர்,தொல்பொருள் கண்டறிவாளர்.
இந்தியாவின் மலைபகுதிகளிலும் , கோவில் நகரங்களிலும் ,குகை புறங்களிலும் சுற்றி அலைந்து

அங்கிருக்கும் சுவரோவியங்களையும் , பாறை ஓவியங்களையும் ,ஆதி பழங்குடி ஓவியங்களையும் ,
நிறைய மீட்டெடுப்பு செய்திருக்கிறார் .அவற்றை ஒரு குறும்படமாகவும் பதிவு செய்து கொண்டிருக்கிறார் .தற்பொழுதுமதுரையில் நடக்கவிருக்கும் புத்தக கண்காட்சி வளாகத்தில் "நான் மாட கூடல் " அரங்கில்
அவரின் ஒருங்கிணைப்பில் புகைப்ப
ட ,மற்றும் ஓவிய கண்காட்சி நடக்கவிருக்கிறது .
தமிழ் ஓவியம் மற்றும் மரபு சூழலில் இது ஒரு முக்கிய நிகழ்வாகும் .
அனைவரும் தவறாது கலந்து கொள்ளுங்கள் .

தொடர்புக்கு

ஸ்ரீ-9360688993

கா.பா-9841432763

K.T.காந்திராஜன் -9840166590
gandhirajan@yahoo.com




Friday, July 24, 2009

ராவா அடிச்சது

நண்பர் திரு .பீர் அவர்கள் சுவாரஸ்யமான பதிவர் விருதை எனக்கு(ம்) வழங்கியிருக்கிறார்,அவருக்கு நன்றிகள். ரூல்படி அதை ஆறு பேருக்குக் கொடுக்க வேண்டுமாம், எனக்கு பதிவுலகில் தெரிந்ததே கொஞ்சப் பேர்கள்தான் ,அதில் பாதி பேர் ஏற்கெனவே வாங்கி விட்டார்கள். யாருக்கு கொடுக்கலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் ,கூடிய சீக்கிரம் கொடுத்துவிடுகிறேன்.
***************
கடந்த 'சனி'க்கிழமையன்று வால்பையன் மதுரைக்கு வருகை புரிந்தார்.வழக்கம் போல குடியும் குடித்தனமுமாக இருந்த போதில் மலையே சரிந்தது போல் ஆளு மட்டை.கூட இருந்த அவரது நண்பர்கள் போட்ட சண்டையின் காரணமாக சபையிலிருந்து வெளிநடப்பு செய்து விட நிற்கக் கூட முடியாத நிலையில் இருந்த வாலை என் தலையில் கட்டிவிட்டு நடையைக் கட்டினார்கள். வண்டியில் உட்கார வைத்து மதுரையை உலா வந்து, சினிமாவுக்கு போகலாம் என்றவரை கோயம்புத்தூர் பஸ்ஸில் ஏற்றி உட்கார வைத்து அனுப்புவதற்குள் என் முதுகெலும்பு உடைந்து விட்டது போங்கள்.குரங்குக் குட்டி மாதிரி என் முதுகில்தான் தொற்றிக் கொண்டு வந்தான். மறுநாள் போன் போட்டு நான் எப்படி கோயம்புத்தூர் வந்தேன் என்று கேட்டது நல்ல காமெடி.சமீபத்தில் அவன் எழுதிய இடுகையில் சொன்ன எல்லா விஷயங்களையும் தவறாமல் நிறைவேற்றினான் (பாம்பின் கால் பாம்பறியும்). வாலுக்கு ஒரு அட்வைஸ் ."குடிக்காதேன்னு சொல்ல மாட்டேன்,சொன்னாலும் கேக்க மாட்ட,தயவு செய்து வெயிட்ட குறைக்க முடியுமா பாரு". முடியல.......
**********************
மறுநாள் கோவையில் நடந்த பதிவர் சந்திப்பில் கலந்து கொண்ட செல்வேந்திரனுடன் பேச வேண்டும் என விருப்பப்பட்டு, வாலிடம் நம்பர் கேட்டேன் ,நானே பேச வைக்கிறேன் என்றவன் பேச வைத்தான்.போனை எடுத்ததும் என்ன நினைத்தாரோ நான் ஹலோ என்றதும் "லைன் சரியில்ல நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன்" என்று வைத்து விட்டார்,ஒருவேளை வாலு இருந்த நிலையில்தான் நானும் இருந்திருப்பேன் என்று நினைத்தாரோ என்னவோ.நான் அதிகம் விரும்பிப் படிக்கும் நபர்களில் அவரும் ஒருவர்.அவருடைய 'செல்லெனப்படுவது ' கதையை விகடனில் படித்தபோது அதிகம் ஈர்க்கப் பட்டேன். அப்போது எனக்கு 'முடியலத்துவம்' பற்றியெல்லாம் தெரியாது.இப்போது அவர் வலைப்பக்கத்தில் அதைப் படிக்க முடிந்தது,நல்ல எழுத்து ,பேசமுடியாமல் போய் விட்டதில் எனக்கு வருத்தம்.இதில் வாலுக்கு பங்குள்ளதா என்று தெரியவில்லை.
*************************
அன்பு ஒரு நல்ல காரியம் செய்வதாக நினைத்துக் கொண்டு ,பதிவர்களுக்கான கிரிக்கெட் போட்டி நடக்கப் போவதாக மட்டும் அறிவித்துவிட்டு,மற்ற விபரங்களுக்கு கார்த்திகைப் பாண்டியனை தொடர்பு கொள்ளுங்கள் என்று இடுகையிட்டிருக்கிறார் .இதில் காமெடி என்னவென்றால் கானா பானாவுக்கு அதில் சம்பந்தமில்லை என்பதுதான்.ஒரு போட்டியை நடத்த வேண்டும் என்றால் தீவிரமான முன்னேற்பாடுகளும் ,கொஞ்சம் காசும் தேவை .பெரும்பாலான பதிவர்கள் சென்னையைச் சேர்ந்தவர்கள்,மதுரைக்கு வர நேரம் இருக்க வேண்டும் .எத்தனை பேர் வருவார்கள் ,விளையாட ஆள் சேர்ந்தாலும்,வந்தால் தங்க வைக்க இடம் ,மற்ற வசதிகள் வேண்டும்.விளையாட வேண்டிய மைதானத்தை தேர்வு செய்து முன் அனுமதி பெற வேண்டும் ,விளையாடுவதற்கான பொருட்கள் என்று தேவைகள் பட்டியல் நீளும்.கலந்தாலோசித்து விட்டு செய்திருக்கலாம். மாற்று ஏற்பாடாக வேண்டுமானால் கிரிக்கெட்டை அதன் மூல விளையாட்டான கில்லியாக மாற்றிவிட்டால் கொஞ்சம் செலவு குறையும்.அப்படி மாற்றினால் கில்லிக்கான செலவை நானும் ,தாண்டுக்கான செலவை நம்ம தேனியாரும் ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்திருக்கிறோம்.
*******************************
இந்த முறை கவிஞர் நரனின் கவிதையில் எனக்குப் பிடித்த ஒன்று,அவரின் மற்ற படைப்புகள் இங்கே .
சென்னையைச் சேர்ந்தவர்.உயிர்மையில் தொடங்கி வெளிநாட்டு இதழ்களிலும் கூட இவரது எழுத்துகள் வெளிவந்திருக்கின்றன .நல்ல இலக்கியவாதி.எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதை எனக்கு சொல்லித் தந்துகொண்டிருப்பவர்.இவரின் முதல் சிறுகதை ஒன்று (சில எழுத்துப் பிழைகளுடன் ) 'தடாகம்' என்கிற இணைய இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது.கீழே உள்ள கவிதையைப் படித்த பின் கடைசி வரிகளுக்கான விளக்கத்தை தொலைபேசியில் கேட்டுக் கொண்டேன்.அந்த விளக்கம் உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டால் நம்ம கானா பானாவைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டியது.(ஏன்னா அவர்தான வாத்தியாரு).

விநோத பறவை
----------------------
வீட்டிற்குள் ஒரேயொரு சிறகுமட்டும் கிடந்தது .
எந்த பறவையினுடையது என்பதை
பொருத்திப் பார்க்க முடியவில்லை .
தியானத்தில் உறைந்திருக்கும் பொழுது
ஏதோவொரு பறவையின்
சப்தம் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது .
வெளியே வந்துப் பார்த்தேன்
ஆகாயத்தின் உயரத்தில் இன்னதென அறியமுடியாத
ஒரேயொரு பறவை பறந்து கொண்டிருந்தது
உள்ளே மகள் 27ம் பக்கத்தில்
புள்ளிகளை இணைத்தால் கிடைக்கும்
உருவங்களைப் பற்றிய விளையாட்டொன்றை
பென்சிலால் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
நானும் சிறகு ,சப்தம், பறத்தல் என்ற
மூன்று புள்ளிகளையும் இணைத்துப் பார்த்தேன் .
விநோதமான பறவையொன்று கிடைத்தது .
மகள் 73 ம் பக்கத்தில் விடையை சரிபார்த்தாள்
அவ்விநோத பறவையினத்தின்
முதல் பறவையிலிருந்து ,கடைசி பறவைவரை
என்னிடமேயிருந்தது .
முதலுக்கும் ,கடைசிக்குமிடையே
அது எந்த முட்டையும் இடவில்லை .

***************************

Monday, July 20, 2009

வரைபடங்களற்ற வாழ்க்கையும் -கூடுகளற்ற பறவைகளும்.

நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது ஒரு எழுத்தாளர் பற்றிய பேச்சு வந்தது."அவர் ஒரு தேசாந்திரி ,தொடர்ந்து பயணம் செய்து கொண்டிருப்பவர்" என்றார்கள்.எனக்கு வியப்பாகவும் சந்தோஷமாகவும் இருந்தது.தேசாந்திரி என்ற சொல்லில் இருக்கும் அழகு நாடோடி என்பதில் குறைவுபடுகிறது,நாடோடி என்கிற வார்த்தை உபயோகப் படுத்தப் படும் விதம் காரணமாக இருக்கலாம்.எழுத்தாளனோ ,கலைஞனோ தேசாந்திரியாக இருப்பின் அவன் படைப்புகளுக்கு தனித்துவம் அமைந்து விடுகிறது.

தேசாந்திரியாக இருப்பது என்பது ஒரு தனித்த மனோபாவம். எப்பொழுதாவது கையில் காசில்லாமல் இருந்ததுண்டா? காசில்லாமல் என்றால் ஒரு ரூபாய் கூட இல்லாமல்,அடுத்த வேளை உணவு பற்றிய எந்த நிச்சயமும் இல்லாமல் .வாழ்க்கை முழுவதுமே அப்படி ஒரு பாதுகாப்பற்ற தன்மையில் வாழ முடியுமா?ஆனால் அந்த பாதுகாப்பற்ற தன்மையிலும் சாதாரணமாக வாழ்பவர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்,அவர்களுள் தேசாந்திரிகளும் அடக்கம்.மிகுந்த தைரியமும் ,அத்தியாவசியங்களுக்குக் கூட முக்கியத்துவம் தராத மனோநிலையைக் கண்டிருக்கிறேன்.உறவுகளால் கட்டப்படாத ஒரு மனிதனுக்கு மட்டுமே இது சாத்தியம் என்று தோன்றுகிறது.

ஓஷோ அடிக்கடி தேசாந்திரியாக அலைவதைப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறார். அவரே ஒரு தேசாந்திரி , அவர் பாதம் படாத நாடுகளே இல்லை எனுமளவிற்கு,"நாடோடியானவன் அந்தக் கணத்தில் வாழ்பவனாக இருக்க வேண்டும் ,எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் ,ஒரு ஜோர்பாவைப் போல இப்போது இந்தக் கணம் மட்டுமே முக்கியம் என்றிருக்க வேண்டும்"என்பார்.

என்னால் அந்த வாழ்க்கையின் உள்ளே நுழைந்து பார்க்கும் ஆவலைக் கட்டுப்படுத்த முடிவதில்லை.2000-2002 களில் ஆன்மிகம் ,யோகம் என்கிற விஷயங்களின் பேரில் ஊரூராக அலைந்திருக்கிறேன். பல்வேறுபட்ட வாழ்க்கை அனுபவங்களைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் மனிதர்களை பார்த்திருக்கிறேன்.ஒரு எழுத்தாளன் இப்படி தேசாந்திரியாக இருந்து பல்வேறுபட்ட தளங்களில், பல வாழ்வுகளுக்குள் ஊடுருவிச் செல்ல முடிந்தால் படைப்புகள் தனித்துவம் பெரும் என்று அப்போது நினைத்துக் கொள்வதுண்டு.பல நூறு பேரின் வாழ்க்கையைக் கேட்டறிந்தவன் தன் ஒரே வாழ்நாளில் பல வாழ்க்கைகளை வாழ்ந்து விடுகிறான்.

ஆன்மீக விஷயங்களில் மனதைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்த நாட்களில் எனக்கு குருவாக கிடைத்தவர் மயிலாடுதுறையைச் சேர்ந்த ஒரு மருத்துவர்.மாற்று முறை மருத்துவங்களில் தேர்ந்தவர்,தேசாந்திரி. ஓரிடத்தில் இருக்க மாட்டார்.அவரோடு பயணம் செய்யும் வாய்ப்புக் கிடைத்த ஒருவருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது,"எங்கெங்கோ சுற்றிக் கடைசியில் காசிக்கு வந்து சேர்ந்தோம் ,அதற்க்கு மேல் பயணம் செய்யவோ உணவுக்கோ காசில்லை.குருவிடம் சாப்பாடு கிடைத்துவிடும் பரவாயில்லை,ஆனால் ஊருக்குத் திரும்பிப் போவது எப்படி?" என்றதும் குருவின் பதில்,"அதொண்ணும் பிரச்சினையில்லை ,கையேந்துனா காசு கிடைக்கும்!!".தேசாந்திரிகளிடம் தன்முனைப்பைக் காண முடியாது.அதே போல இங்கே போகப் போகிறோம் அதற்க்கு இவ்வளவு காசு தேவைப் படும் என்று திட்டமிட்டு பயணம் மேற்கொள்பவனும் தேசாந்திரி அல்ல.ஓஷோ சொல்வதைப் போல நாடோடிகளுக்கு வரைபடங்கள் தேவைப்படுவதில்லை. ஞானம் அல்லது உண்மையைத் தேடி அலைபவராகட்டும், தேடுதல் எதுவுமின்றி வாழ்க்கையைப் பயணமாக மாற்றிக் கொண்டவர்கள் ஆகட்டும், இருவருக்கும் உள்ள ஒரு ஒற்றுமை நாளை என்றொரு நாள் இல்லை என்கிறமனோபாவம். தேசாந்திரிகளாக இருந்த சிலர் ஞானம் பெற்ற கதைகள் உண்டு,ஞானம் பெற்ற பலர் தேசாந்திரிகளாகத்தான் அலைந்திருக்கிறார்கள்.


கூடுகளற்ற பறவைகளின் வாழ்வை ஒத்தது தேசாந்திரியின் வாழ்க்கை.ஏதேனும் ஒரு கிளையில் அமர்ந்தாலும் அதுவும் பயணத்தின் பாகமே தவிர முடிவில்லை ,தேசாந்திரியின் பயணம் அவனோடே முடிகிறது.சிறு வயதில் என்னை யாராவது என்னவாகப் போகிறாய்? என்று கேட்டால் எனக்குப் பதில் சொல்லத் தெரிந்ததில்லை. இப்போது அந்தக் கேள்வியை நான் சந்தித்தால் சொல்லுவேன் "தேசாந்திரியாக ,நாடோடியாக இருப்பேன்"என்று.





Friday, July 10, 2009

மல்லாக்கப் படுத்து யோசிச்சது..

ஆளாளுக்கு படுத்து யோசிச்சு படுத்தி எடுக்கறதும்,கலக்கி ஊத்தறதும்னு கலக்கி எடுக்கிறாங்க. உருப்படியா பதிவு போட நாம என்ன டாக்டரா? . சரி தனித் தனி பதிவாப் போட்டு உங்க உசிரை வாங்குறது போதாதுன்னு கலக்கலா (அதாவது ரெண்டு மூணு விஷயம் சேர்த்து-சூப்பரான்னு அர்த்தம் இல்ல) ஒரு பதிவைப் போட்டுடுவோம்னு நினைச்சு ஆரம்பிச்சுட்டேன்.முடிஞ்ச வரை இதுக்குன்னு இருக்கிற இலக்கணம் (?!!!) மீறாம பாத்துக்கிறேன். இதுதான் மொத மேட்டரே.
**********
சமீபத்தில் (அதாவது ஒரு மாசம் முன்னாடி) பழங்காநத்தம் பகுதியில் வண்டியை பார்க் செய்தபோது (டூ வீலர்தான்) என்னைக் கடந்து ஒருத்தன் ஓடினான் ,கன்னக் கதுப்பு முழுவதும் பிய்ந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது, உடல் முழுக்க ரத்தம்.அதிர்ந்து போய் திரும்பிப் பார்த்தால் ஒரு இளைஞன் இரண்டு கையிலும் அரிவாள், பட்டாக்கத்தியோடு நடு ரோட்டில் தன்னுடைய வண்டியை நிறுத்தி விட்டு முழு போதையில் கத்தியை தாறு மாறாக காற்றில் வீசிக் கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு தோள்பட்டையில் வெட்டு உடல் முழுக்க ரத்தம். பொது ஜனங்கள் சாதுவாக அவனைச் சுற்றிக் கடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். சரி போலீசுக்கு ஒரு போன் (பிளாங்க் கால்தான் ) செய்யலாம் என்று அருகில் உள்ள கடையில் போனை எடுத்தேன்.கடைக்காரர் "போலீசுக்கா தம்பி ? அதெல்லாம் அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாடியே பண்ணியாச்சு" என்றார். விஷயம் என்னவென்றால் அருகில் உள்ள காவல் நிலையம் அங்கிருந்து 50 அடி தூரம்தான்.சினிமால கரெக்டாதான் எடுக்கரானுவ. வாழ்க ஜனநாயகம்.
****************
மதுரையின் பிரபல பதிவர் அவர்.ஒன்றுக்கு இரண்டாக செல் போன் வைத்துக் கொண்டு தொடர்ந்து SMS அனுப்புவதும் , மணிக்கணக்கில் தனியாக ஒதுங்கிப் பேசுவதும் வாடிக்கையாக வைத்துள்ளார். நண்பர்கள் கேட்டால் 'thick' பிரண்டு என்று சமாளிக்கிறாராம். 'என்னமோ நடக்குது மர்மமாய் இருக்குது ' ன்னு பாட வேண்டியதுதான்.

அப்புறம் இவரும் பிரபல பதிவர்தான்.வெளியூர்க்காரர், சமீபத்துல நடந்த ஒரு விழாவுல பிரபல கவிஞர் ஒருத்தரோட சேர்ந்து ஒரே கூத்தாம்.இலக்கியம் பேச வந்த இடத்துல பாட்டிலோட அலைஞ்சது மட்டுமில்லாம, கூட்டத்துலயும் ஓரண்ட இழுக்க அவரிடம் இருந்து மைக் பறிக்கப்பட்டு உட்கார வைக்கப் பட்டாராம்.லோகல் பதிவர் கொடுத்த தகவல்.

இது இரண்டும் யாரென்று கண்டு பிடிப்பவர்களுக்கு என் ராஜ்ஜியத்தில் பாதியையும் , நான் திருமணம் செய்து கொண்டு ஒருவேளை பெண் குழந்தை பிறந்தால் அவள் வளர்ந்து வரும்போது கண்டு பிடித்தவர் இளைஞராக திருமணம் ஆகாமலே இருந்தால் அவளையும் மணம் முடித்துக் கொடுப்பதாக உத்தேசித்திருக்கிறேன் (உஸ்ஸ்ஸ் ....அப்பாடா ).
****************
அடடே கவிதை சொல்லியாகணுமே. சரி கவிஞர் யாத்ராவின் கவிதை ஒன்று.

நேசம்

ஜன்னலில் நீளும் பசுவின் வாயில்
இட்லி ஊட்டுவாள் அம்மா
பாலுண்ண மறுக்கும் கன்றிற்கு
புட்டிப்பாலூட்டுவார் அப்பா
அம்மு படித்துறை மீன்களுக்கு
பொரி போடுவாள்
பொட்டிப்பாம்பிற்கு பாலூற்றுவார்கள் தெருவில்
மதியம் காகத்திற்கு சோறு
தினம் வரும் குரங்கு
கடைக்காரரிடம் பழம் வாங்கிச்செல்லும்
பக்கத்து வீட்டு அக்கா
பூனையை மடியிலேயே வைத்திருப்பாள்
இணையமையத்தில் அவர் தோளைவிட்டு
இறங்கவேயிறங்காது கிளி
பிஸ்கட்டின் ஒரு முனையை வாயில் வைத்து
மறுமுனையை நாயுடன் பகிர்ந்துகொள்வாள்
எதிர்வீட்டு யுவதி
இன்று இருசக்கர வாகனத்தில்
ஏற்றி சாகடித்தேன்
அந்த நாயை .



Beautifullll ! அதுதான் யாத்ரா.சுட்டியை க்ளிக்கி அவரோட மற்ற இடுகைகளையும் படிச்சிடுங்க.

#############







Monday, July 6, 2009

மஞ்ச மாக்கானின் இரவுக் கவிதைகள்(+18)

1992-1993 வாக்கில் எனக்கு அறிமுகம் ஆனவன் கிருஷ்ணமூர்த்தி,தப்பித் தவறி கல்லூரிக்குள் நுழைந்து விட்டவன்.படிப்பை விட மற்ற விஷயங்களில் ஆர்வம் அதிகமுடையவன். செல்லமாக நண்பர்களால் மாமா என்று அழைக்கப்பட்ட கி.மூவுக்கு கவிதைகளின் மேல் நாட்டமுண்டு (அவன் எழுதுகிற கவிதைகளில் மட்டும்). மற்றவர்கள் அதிலும் குறிப்பாக நான் கவிதை எழுதுவதை கொஞ்சம் இளக்காரமாகத்தான் பார்ப்பான். மாமா என்பது அவன் நினைப்பது போலல்லாமல் மஞ்ச மாக்கான் என்பதன் சுருக்கம் என்பது எங்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயம். தற்போது இதே மதுரையிலேயே பெண்களுக்கான ஒரு அழகுப் பொருட்கள் கடையை வைத்திருக்கும் மாமா ,இன்னமும் கவிதை எழுதுகிறான்.

மாமாவின் கவிதைகளில் உள்ள சிறப்பு என்னவென்றால் அதன் பாடு பொருள், அடப்பாவி என திகைக்க வைக்கும் அல்லது திட்ட வைக்கும்.பொதுவாக அவனுக்கு இரவு நேரத்தில் குவார்ட்டர் தாண்டிய பின்தான் கவிதை பிறக்கும் என்பதால் இந்தத் தலைப்பு. ஆறு தடவைக்கு மேல் காதல்வயப்பட்டுவிட்ட மாமாவுக்கு இன்னமும் திருமணம் ஆகவில்லை.சில கவிதைகள் பதிவுக்கு ஏற்றதல்ல , அவற்றை பதிவிடப் போவதில்லை.மற்றவையும் அடல்ட்ஸ் ஒன்லி ரகம்தான். எனவே தவிர்க்க நினைப்பவர்கள் இத்தோடு ஜகா வாங்கி விடுவது உத்தமம். கவிதைகளுக்கு கிடைக்கப் போகிற பாராட்டுகளும் (!!!?) திட்டுகளும் மாமாவைச் சாரும்.

**********************

அதுவும் இதுவும்

பொதுக் கழிப்பிடங்களில்

பேருந்துப் பயண இடை நிறுத்தங்களின்

சாலையோர நீர்க் கழிப்புகளில்

திரையரங்கு இடைவேளைகளில்

என எங்கேயும் பக்கம் பார்த்து

ஒப்பீடு செய்து கொள்கிறேன் .

கருத்தது,வெளுத்தது,சிவந்தது,

இளைத்தது,நீண்டது,

பருத்தது,மூடியது,மூடாது என

எல்லாமும் என்னை விடப் பெரியதாய்....

இரவுகள் தோறும் கேட்க

நினைத்துத் தவிர்க்கிறேன்

இறுகப் பொருந்துகிறதாவென

எப்போது பார்ப்பினும்

தவிர்க்க முடியவில்லை,

இன்னும் சற்றே பெரியதாய்

அமைந்திருக்கலாமென்ற நினைப்பை...

Sunday, June 21, 2009

வலையில் மாட்டியது-7


ஒரு இரவு நேரத்தில் பேருந்து நிறுத்தத்தில் அந்த பெரிய குடும்பம் நின்றிருந்தது. கணவன், மனைவி பத்துப் பன்னிரண்டு குழந்தைகள். அருகில் ஒரு குருடனும் நின்றிருந்தான்.பேருந்து வந்தது. ஆனால் நடத்துனர் அத்தனை பேரையும் ஏற்றிக்கொள்ள மறுத்து விட்டான்.இரண்டு பேர் ஏற முடியாத நிலை ,சரியென்று குருடனும் அந்தக் கணவனும் பின்தங்கி மற்றவரை ஏற்றிவிட்டனர்.அந்தக் கணவன் குருடனிடம் தான் அவனுக்குத் துணையாக வருவதாகவும் இருவரும் பேசிக் கொண்டே நடந்து விடலாம் என்று சொன்னான்.

இருவரும்
நடக்க ஆரம்பித்தனர். குருடன் தன் கையில் இருந்த குச்சியால் தார்ச் சாலையில் தட்டியபடியே தடம் பார்த்து நடந்து கொண்டிருந்தான். அந்தக் குச்சி எழுப்பிய ஓசை அந்த இரவில் நாராசமாக இருந்தது கணவனுக்கு. அவன் குருடனைப் பார்த்து "நீ ஏன் அதன் நுனியில் ஒரு ரப்பரை மாட்டிக் கொள்ளக் கூடாது.சத்தம் வராமல் இருக்குமல்லவா?" என்றான்.குருடன் எரிச்சலுடன் "அதே வேலையை நீ செய்திருந்தால் நாம் இருவரும் நடக்க வேண்டியிருந்திருக்காது "என்றான்.